210-6811482 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Συγκριτική μελέτη μεταξύ αφρικανών και Καυκάσιων(λευκών) αθλητών

Κατά τους πρόσφατους Ολυμπιακούς αγώνες στο Πεκίνο, και τα έξι χρυσά μετάλλια στους άνδρες στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις (800μ. έως τον μαραθώνιο) τα είχαν κερδίσει αθλητές από χώρες της Αφρικής (iaaf 2008). Από τα 18 μετάλλια (800μ. έως τον μαραθώνιο) , οι αθλητές που γεννήθηκαν στην Αφρική έλαβαν 16 μετάλλια. Στα  αντίστοιχα αγωνίσματα  γυναικών , τέσσερα (4) από τα έξι (6) χρυσά μετάλλια και 11 από τα 18 συνολικά μετάλλια κέρδισαν αθλήτριες που κατάγονταν από την Αφρική. Δηλαδή από τα 36 αγωνίσματα των μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων στα αγωνίσματα των δρόμων ημιαντοχής και αντοχής των ανδρών και των γυναικών, το 75% των μεταλλίων πήγε σε αθλητές αφρικανικής καταγωγής.

Από τους 96 "φιναλίστ" (οι 8 πρώτοι των τελικών), οι  56 αθλητές ήταν  από αφρικανικές χώρες, ενώ 3 ακόμη ήταν αφρικανικής καταγωγής, με αποτέλεσμα το σύνολο των μετεχόντων να αυξάνεται  στους 59 (61,4%). Στα αγωνίσματα των ανδρών, οι 39 φιναλίστ (81%) εκπροσωπούσαν αφρικανικές χώρες ή ήταν αφρικανικής καταγωγής, ενώ μόλις 9 (19%) ήταν οι Καυκάσιοι. (iaaf 2008)

IAAF DIL Kenya 120202 Emmanuel Mutai group training - Kaptagat 3

     Στην παγκόσμια κατάταξη για τις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, οι Καυκάσιοι δρομείς έχουν «εκτοπιστεί» από τους Αφρικανούς. Σύμφωνα με τα δεδομένα της IAAF, το 1988, οι Ευρωπαίοι αθλητές αποτελούσαν το 48,3% των 20 πρώτων στην παγκόσμια κατάταξη για τα αγωνίσματα από τα 800μ. έως το μαραθώνιο, ενώ το 26,6% ήταν οι αφρικανοί δρομείς , με το 13,3% να προέρχεται από την Κένυα. Σήμερα, τα ποσοστά έχουν πλήρως αντιστραφεί. Για να γίνει αντιληπτό το μέγεθος  αυτών των αλλαγών, και με στόχο πάντα  την όσο το  δυνατό καλύτερη προσέγγιση της σημερινής κατάστασης στο ζήτημα αυτό, μελετήθηκαν οι 50 καλύτερες επιδόσεις  όλων των εποχών από το δρόμο των 800μ μέχρι το μαραθώνιο δρόμο. Η ποσοστιαία υπεροχή των αθλητών από την αφρικανική ήπειρο στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις είναι μεγάλη, με τους Κενυάτες να κατέχουν  σχεδόν το 50%. Αντιπροσωπευτικότερα αγωνίσματα είναι τα 5000μ και τα 10000μ όπου από στις 50 καλύτερες επιδόσεις όλων των εποχών δεν υπάρχει ούτε ένας Καυκάσιος αθλητής. Για το 2008 από τους 300 αθλητές που συμπεριλαμβάνονται  από το δρόμο των  800m έως το μαραθώνιο, οι 54 αθλητές (16%) είναι Ευρωπαίοι και 193 αθλητές (64%) είναι Αφρικανοί, εκ των οποίων οι 105 (35%)  είναι Κενυάτες (εικόνα 1). Το 1986 η λίστα με τις καλύτερες επιδόσεις είχε ως εξής: 36 ήταν Κενυάτες, 27 άλλοι Αφρικανοί, ενώ οι Ευρωπαίοι ήταν 162  (δεδομένα IAAF, 1986)

 (εικόνα 1. Η καταγωγή των 300 καλύτερων αθλητών (top 50 list) για το 2008 από τα 800μ έως το μαραθώνιο. Πηγή:IAAF, 2008)


Στο παρελθόν, οι Ευρωπαίοι κυριαρχούσαν από τα 800m  έως και τον μαραθώνιο δρόμο. Η επικράτησή τους αντανακλά  και στις πολλές  νίκες  που σημείωσαν τόσο στους Ολυμπιακούς αγώνες όσο  και στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα. Ωστόσο, σήμερα με εξαίρεση τα 800μ, οι Αφρικανοί κατέχουν όλα τα παγκόσμια ρεκόρ, αν και ο Wilson Kipketer, ο οποίος κατέχει την παγκόσμια επίδοση στα 800μ, έχει δανέζικο διαβατήριο, είναι Κενυάτικης καταγωγής.
Πολλοί εμπειρογνώμονες  πιστεύουν ότι οι αλλαγές του συσχετισμού δυνάμεων μεταξύ των ηπείρων στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις κατά τα τελευταία έτη είναι αποτέλεσμα  της γενετικής ανωτερότητας των αφρικανών  αθλητών.

 

Τίθεται το ερώτημα: Ποια είναι τα στοιχεία υπεροχής των αφρικανών αθλητών έναντι των Καυκάσιων; Τα στοιχεία αυτά έχουν να κάνουν με γενετικούς παράγοντες (ενδογενείς ή προσωπικούς), με εξωγενείς (προπόνηση, κλιματολογικές συνθήκες, υψόμετρο, κοινωνικούς παράγοντες, κίνητρα) ή και με τους δύο;
Στην παρούσα έρευνα θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα παραπάνω ερωτήματα.

 

Για να γίνει περισσότερο κατανοητό το πρόβλημα, είναι απαραίτητο να εξεταστούν οι βασικοί παράγοντες(ενδογενείς και εξωγενείς) που συμμετέχουν αποφασιστικά στις επιδόσεις των  δρομέων ημιαντοχής, αντοχής  και ποιοι είναι αυτοί που διαθέτουν οι αφρικανοί δρομείς έτσι ώστε να καθίστανται σχεδόν ανίκητοι στα δρομικά αυτά αγωνίσματα.
Για την καλύτερη έρευνα του συγκεκριμένου προβλήματος θεωρείται αναγκαία η ταξινόμηση και κατ’ επέκταση η ανάλυση των παραγόντων  που επηρεάζουν τις επιδόσεις των δρόμων ημιαντοχής- αντοχής, σε Ενδογενείς η Προσωπικούς και σε Εξωγενείς.
Στους  ενδογενείς παράγοντες  εντάσσονται:
 

Οι φυσιολογικοί ή λειτουργικοί παράγοντες στους οποίους περιλαμβάνονται οι τιμές της VO2max, ταχύτητα στη vVO2max,  η ποσοστιαία χρήση (%) της VO2max στο επίπεδο του Αναερόβιου Κατωφλιού (TL), η ταχύτητα του vTL, η ταχύτητα στο αερόβιο κατώφλι, η ποσοστιαία χρήση (%) της VO2max στο επίπεδο του Αερόβιου Κατωφλιού),.
Οι βιοχημικοί στους οποίους υπάγονται οι αιματολογικοί δείκτες, τα επίπεδα του Fe στο αίμα, το επίπεδο της φερετίνης, η τιμή του CPK, ένζυμα  καθώς και άλλοι βιοχημικοί παράμετροι οι οποίοι εμπλέκονται στη μεταφορά  του οξυγονωμένου αίματος στο κύτταρο.
Και οι μορφολογικοί στους οποίους ανήκουν  η μυϊκή διαφοροποίηση των γραμμωτών και σπλαχνικών μυών (π.χ. καρδιά), ο κατά λεπτό όγκος παλμού, η μεταβολή του κυκλοφορικού συστήματος, η αύξηση του αριθμού των δραστηριοποιημένων μιτοχονδρίων.
Στους εξωγενείς  παράγοντες εντάσσονται:
Ο παράγοντας προπόνηση  περιλαμβάνει τις μεθόδους και τα στοιχεία της προπονητικής επιβάρυνσης που τις προσδιορίζουν, τις ασκήσεις, τα προπονητικά μέσα, τη δόμηση του προπονητικού προγραμματισμού (μακροχρόνιο και ετήσιο), η δρομική οικονομία.
Οι κλιματολογικές συνθήκες στις οποίες εντάσσονται  οι θερμοκρασιακές μεταβολές οι οποίες συμβαίνουν κατά τη διάρκεια  του έτους και ιδιαίτερα στις περιόδους προπόνησης αλλά και των αγώνων, τα επίπεδα υγρασίας, οι ημέρες ηλιοφάνειας κ.λ.π.
Το υψόμετρο. Η διαβίωση στο υψόμετρο υποστηρίζεται από πολλούς ερευνητές αλλά και προπονητές ότι έχει ευεργετικές επιδράσεις στις παραμέτρους εκείνες οι οποίες εμπλέκονται αποφασιστικά στη βελτίωση των επιδόσεων στους δρόμους ημιαντοχής – αντοχής. Είναι γνωστό άλλωστε ότι οι Αιθίοπες και οι Κενυάτες διαβιούν σε υψόμετρα που είναι τουλάχιστον  πάνω από τα 2000μ σε σχέση με το επίπεδο της θάλασσας (Αντίς Απέμπα 2500m και Ναϊρόμπι 2000m)
Οι κοινωνικοί  παράγοντες στους οποίους περιλαμβάνονται  το επίπεδο διαβίωσης, ο τρόπος της καθημερινής ζωής, το αθλητικό σύστημα της κάθε χώρας, το κοινωνικό περιβάλλον.
Τα κίνητρα και ιδιαίτερα τα οικονομικά κίνητρα θεωρούνται ως ένας ισχυρότατος παράγοντας επηρεασμού  της απόδοσης των αθλητών αυτών των δρομικών αγωνισμάτων κυρίως σε ότι αφορά τον ψυχολογικό τομέα. Μία μεταβλητή η οποία είναι δύσκολα να προσδιοριστεί και να επιμετρηθεί. Αυτή όμως παίζει καθοριστικότατο ρόλο στα αγωνίσματα των μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων.

Ενδογενείς  ή  Προσωπικοί Παράγοντες
Βιοχημικοί παράγοντες
        Η υπεροχή  σε ότι αφορά τον γενετικό παράγοντα των αφρικανών αθλητών στους δρόμους ημιαντοχής- αντοχής είναι μία από τις πιο συνήθεις και απλοϊκές υποθέσεις, που χρησιμοποιούνται από εκείνους που  προσπαθούν να προσεγγίσουν το ζήτημα εμπειρικά προσπαθώντας να ερμηνεύσουν τις εξαιρετικές επιδόσεις των αθλητών αυτών όπως προπονητές , αθλητές, φίλαθλοι, άλλοι Ωστόσο, οι σχετικές επιστημονικές έρευνες δεν έχουν ακόμα αποδείξει αυτή την υποτιθέμενη γενετική υπεροχή. Δύο πρόσφατες μελέτες από τον Scott et al. (2005) έχουν αναλύσει  ορισμένες παραλλαγές γονιδίων (ACE και πολυμορφισμών mtDNA), οι οποίες πιστεύεται ότι συνδέονται με την αερόβια ικανότητα του ανθρώπου, σε μια προσπάθεια να βρουν διαφορές μεταξύ των  κορυφαίων αθλητών της Κένυας και της Αιθιοπίας και σε ομάδες ελέγχου της ίδιας εθνικότητας. Ειδικότερα, οι ερευνητές συνέκριναν αθλητές με μη αθλητές από την ίδια ομάδα του πληθυσμού, ώστε να μειωθούν οι επιπτώσεις της σύγχυσης σε γενετικές διαφορές που υπάρχουν μεταξύ των ομάδων διαφορετικών εθνικοτήτων. Και στις δύο έρευνες δεν παρατηρήθηκε καμία διαφορά μεταξύ των ομάδων ελέγχου. Σε μια άλλη έρευνα των Moran et all (2004)  μελετήθηκαν Αιθίοπες δρομείς αντοχής υψηλού επιπέδου  με Αιθίοπες μη αθλητές ως προς το DNA του Υ χρωμοσώματος. Από τους 62 αθλητές μόνο 4 βρέθηκαν να παρουσιάζουν σημαντικές διαφορές. Ωστόσο, οι μελέτες αυτού του είδους δεν τονίζουν όλες τις διαφορές μεταξύ των μη αθλητών και των αθλητών σε ότι αφορά τους παράγοντες  που διερευνώνται. Προφανώς, οι δυσκολίες που προκύπτουν σ’αυτές τις  μελέτες έγκεινται στον πληθυσμό της έρευνας (απαιτείται μεγάλος  μεγάλο αριθμός  υποκειμένων) , καθώς και στον εντοπισμό των υποψηφίων γονιδίων που μπορεί να εξηγήσουν τις διαφορές. Ως εκ τούτου, αυτή τη στιγμή, μια ερμηνεία στη βάση της  γενετικής  υπεροχής  των αφρικανών αθλητών δεν μπορεί ούτε να αποκλειστεί αλλά ούτε και να αποδειχτεί επιστημονικά από τα  μέχρι τώρα υπάρχοντα ερευνητικά δεδομένα.
Μυοσκελετικά  στοιχεία

RudishaDavid
     Είναι γνωστό πως οι μυϊκές ίνες χωρίζονται σε ταχείας (λευκές) και βραδείας (ερυθρές) συστολής. Πρόσφατες έρευνες έχουν δείξει πως οι δρομείς μεγάλων αποστάσεων έχουν περισσότερες αργές μυϊκές ίνες συγκριτικά με τους μη αθλητές. Ωστόσο από την σύγκριση απροπόνητων αγοριών της Κένυας με τα αντίστοιχα αγόρια της Δανίας δεν βρέθηκαν σημαντικές διαφορές στα ποσοστά αυτά. (Larsen, 2003)
     Το σωματικό μέγεθος των Κενυατών αγοριών είναι σημαντικά μικρότερο από αυτό των καυκάσιων αγοριών (Andersen 1994). Tα απροπόνητα αγόρια της Κένυας 16-17 χρονών συγκριτικά με τα αντίστοιχα αγόρια της Δανίας βρέθηκαν 5cm κοντύτερα και 12 κιλά ελαφρύτερα. Επίσης τα αγόρια της Κένυας είχαν 2cm μακρύτερα πόδια. Αυτό σημαίνει πως το πάνω μέρος του σώματος, συμπεριλαμβανομένου του λαιμού και του κεφαλιού, ήταν 7cm κοντύτερο στα αγόρια της Κένυας από τα αντίστοιχα αγόρια της Δανίας. Τα πόδια των Κενυατών ;μετρήθηκαν 15% έως 17% πιο λεπτά από αυτά των Δανών.
Ο Δείκτης Μάζας Σώματος (ΒΜΙ) των κενυατών αγοριών βρέθηκε κατά περίπου 2kgmˉ² μικρότερος από αυτόν των καυκάσιων, φανερώνοντας έτσι την καλύτερη φυσική τους κατάσταση (Larsen, 2003)
    Σύμφωνα με τον Chaouachi (2005) ο σωματότυπος αυτός των Κενυατών δείχνει να είναι ο πλέον κατάλληλος για αερόβιου τύπου άσκηση.
Μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max)
Η μέγιστη πρόσληψη οξυγόνου (VO2max) είναι ένας από τους τρεις φυσιολογικούς παράγοντες που συνήθως περιλαμβάνεται μεταξύ των κυριότερων καθοριστικών παραγόντων της φυσικής ικανότητας της αντοχής δηλαδή, η μέγιστη κατανάλωση οξυγόνου, αναερόβιο κατώφλι και δρομική οικονομία  (Βasset και Howley,2000). Από την άποψη αυτή, στις  μελέτες εκείνες όπου  αφρικανοί αθλητές συγκρίθηκαν με τους Καυκάσιους, δεν παρατηρήθηκαν σημαντικές διαφορές που θα μπορούσαν να εξηγήσουν, τις διαφορές των επιδόσεων μεταξύ των δύο ομάδων. Ωστόσο, αυτό δεν αποτελεί έκπληξη καθώς η VO2max, δεν μπορεί να συγκριθεί σε ομοιογενείς ομάδες μεταξύ αθλητών (Larsen 2000). Επιπλέον, η VO2max  κατά κύριο λόγο θεωρείται προϋπόθεση και όχι ως μέσο πρόβλεψης της απόδοσης. Ο Larsen (2003) έχει δείξει ότι από  μετρήσεις που έγιναν για τον προσδιορισμό της VO2max κορυφαίων Κενυατών όπως του Kipchoge Keino βρέθηκε ότι ήταν 82,0ml/kg και του  Henry Rono στα 84,3ml/kg, ενώ από μετρήσεις που έγιναν στο βρετανό αθλητή David Bedford η τιμή της VO2max ήταν  85,0 ml/kg και του αμερικανικού Steve Prefontaine  84,4 ml/kg. Οι τιμές αυτές έρχονται  να αποδείξουν ότι και οι αφρικανοί αθλητές υψηλού επιπέδου και οι αντίστοιχοι καυκάσιοι έχουν τις ίδιες τιμές Ο Weston συνέκρινε αθλητές χαμηλού επιπέδου  μεταξύ  Κενυατών και Καυκάσιων αθλητών (επίδοση περίπου 33min στα 10 χιλιόμετρα) και διαπίστωσε ότι  η VO2max ήταν παρόμοια.. Με βάση τις έρευνες που έγιναν σ’ αυτό το πεδίο στις τιμές της VO2max   δεν διαπιστώθηκε  κάποια διαφορά    μεταξύ των αφρικανών και καυκάσιων αθλητών.
Αναερόβιο κατώφλι

Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας που επηρεάζει τις επιδόσεις στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις είναι το ποσοστό χρησιμοποίησης (%) της VO2max. Σε έρευνες  που έγιναν γα να  συγκριθεί η τιμή του αναερόβιου κατωφλιού μεταξύ αφρικανών αθλητών υψηλών επιδόσεων και αντίστοιχων  καυκάσιων, διαπιστώθηκε ότι οι αφρικανοί αθλητές   κατάφεραν να εκμεταλλευτούν ένα  πολύ μεγάλο ποσοστό  της VO2max   με μικρότερη συσσώρευση γαλακτικού οξέος. H  Billat (2003) παρατήρησε ότι άνδρες και γυναίκες αθλητές από την  Κένυα είναι σε θέση να διανύουν αποστάσεις μέχρι 10 χιλιόμετρα με εντάσεις που υπερβαίνουν το 90% της  VO2max. Σε μια μελέτη σχετικά με δρομείς Μαραθωνίου, οι Bosch et al. (1990) έχουν δείξει πώς, σε ίση συσσώρευση γαλακτικού οξέος, έγχρωμοι  Νοτιοαφρικανοί αθλητές  έχουν υψηλότερη ποσοστιαία εκμετάλλευση της VO2max σε σχέση με τους λευκούς  συμπατριώτες τους. Επίσης σε μία έρευνα των  Weston et al. (1999) κατέληξαν  στο συμπέρασμα ότι το 88% της ταχύτητας πάνω σε διάδρομο οι έγχρωμοι αθλητές έχουν σημαντικά χαμηλότερες συγκεντρώσεις γαλακτικού οξέος  από ότι οι  ομόλογοι τους λευκοί. Η ίδια μελέτη δείχνει επίσης ότι οι έγχρωμοι αθλητές είναι σε θέση να υπομένουν


σε  ένταση επιβάρυνσης  ίση με το 92%  της  vVO2max για ένα χρονικό διάστημα  περίπου των 4min περισσότερο από αυτό των  λευκών (7:56 ± 3:45 έναντι 3:57 ± 2:05). Σε αυτή την ένταση, ακόμα και η συγκέντρωση γαλακτικού είναι αναμφισβήτητα υπέρ των έγχρωμων αθλητών (7,2 ± 4,8 έναντι 11,1 ± 35 mmol/l-1). Επιπλέον, με  την ίδια ένταση επιβάρυνσης, oi έγχρωμοι  αθλητές είχαν ένα ποσοστό  εκμετάλλευσης της VO2max που έφτανε στο 92,2%, ενώ οι λευκοί είχαν μόνο το 86%. Ωστόσο, στοιχεία από μελέτες σε Καυκάσιους αθλητές αντοχής δείχνουν ότι κάποιοι είναι σε θέση να διατηρούν τις σχετικές εντάσεις επιβάρυνσης κοντά στο 90% της VO2max (Davies και Thompson, 1979). Ως εκ τούτου, δεν φαίνεται να είναι απαγορευτικό για ένα  Καυκάσιο αθλητή  να μπορεί να εμφανίσει ποσοστά εκμετάλλευσης της VO2max παρόμοια με εκείνα που παρατηρούνται σε αθλητές της Κένυας. Έτσι λοιπόν αφού η υψηλή ποσοστιαία εκμετάλλευση της VO2max δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο μόνο των αθλητών της Αφρικής και κυρίως των Κενυατών, καθώς οι περισσότερες έρευνες έχουν γίνει σ’ αυτούς, είναι ενδιαφέρον να διαπιστώνει κανείς πως αυτό το χαρακτηριστικό είναι πιο συχνά παρατηρούμενο στους αθλητές της Κένυας σε σχέση με τους καυκάσιους. Αυτό  ίσως να σημαίνει πως είναι αποτέλεσμα της προπόνησης(Larsen, 2003)
Δρομική οικονομία
Ως δρομική οικονομία ορίζεται η ενέργεια που απαιτείται για την  εκτέλεση υπομέγιστης άσκησης σε καθορισμένη ταχύτητα. Μονάδα μέτρησης  είναι η ποσότητα οξυγόνου που καταναλώνεται στη μονάδα του χρόνου (ml/kg/min) ή της διανυόμενης απόστασης (ml/kg/km). Συνεπώς, τα άτομα  που καταναλώνουν λιγότερο οξυγόνο κατά την εκτέλεση υπομέγιστης άσκησης σε καθορισμένη ταχύτητα (π.χ. από 4 εώς 8 min με σταθερή  ταχύτητα από 12 εώς 18 km/h, ανάλογα με την ηλικία και την αερόβια  ικανότητα) έχουν καλύτερη δρομική οικονομία (Saunders et al., 2004).
Μ’ άλλα λόγια  η δρομική οικονομία επιτρέπει σε έναν αθλητή να τρέχει με μια ορισμένη ταχύτητα με μειωμένη ενεργειακή απαίτηση. Εκείνοι με την καλύτερη δρομική οικονομία μπορούν να εργάζονται για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα σε μια συγκεκριμένη ταχύτητα. Η συσχέτιση μεταξύ της δρομικής οικονομίας και της επίδοσης έχει αποδειχθεί σε μεγάλο βαθμό εδώ και μερικά χρόνια. Σύμφωνα με τον Prampero (1993), στα αθλήματα των μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων, μια  βελτίωση 5% της δρομική οικονομίας,  μπορεί να οδηγήσει σε 3,8% αύξηση της επίδοσης. Ένα από τα μεγάλα πλεονεκτήματα των Κενυατών αθλητών φαίνεται να είναι ότι διαθέτουν μεγαλύτερη δρομική οικονομία σε σχέση με τους καυκάσιους. Ο Larsen et al. (2003) κατέληξαν  ότι η αιτία η οποία είναι υπεύθυνη  για τη μεγαλύτερη δρομική οικονομία μπορεί να αποδοθεί στο μικρότερο σωματικό βάρος των αφρικανικών αθλητών και ιδιαίτερα στη μικρότερη μάζα των κάτω άκρων. Διαπίστωσαν δηλαδή, σε έρευνα τους ότι τα απροπόνητα αγόρια από το χωριό Nandi της Κένυας έχουν μεγαλύτερη δρομική οικονομία από τα απροπόνητα καυκάσια αγόρια εξαιτίας του μικρότερου σωματικού τους βάρους. Ωστόσο, άλλοι ερευνητές δεν εντόπισαν διαφορές στη δρομική  οικονομία (Bosch et al., 1990). Οι Weston et al. (2000) έδειξε ότι οι έγχρωμοι δρομείς   της Νότιας Αφρικής έχουν 5% καλύτερη δρομική οικονομία από τους λευκούς δρομείς της Νότιας Αφρικής. Η διαφορά αυτή παρατηρήθηκε στην ταχύτητα των 16 km/h. Ωστόσο, σε αγώνες 10 χιλιομέτρων δεν υπήρξε διαφορά στη δρομική  οικονομία μεταξύ των έγχρωμων αθλητών  και των λευκών. Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο που προκύπτει από αυτήν την μελέτη είναι το γεγονός ότι οι έγχρωμοι αθλητές της Νότιας Αφρικής, παρά τις σημαντικά χαμηλότερες τιμές της VO2max και την ίδια δρομική οικονομία στην ίδια ταχύτητα σε αγώνες, ήταν ικανοί να επιτύχουν επιδόσεις παρόμοιες με αυτές των λευκών της Νότιας Αφρικανής εξαιτίας της ικανότητας να εκμεταλλεύονται  ένα υψηλότερο ποσοστό της VO2max (αναερόβιο κατώφλι).
Εξωγενείς  Παράγοντες
Η ικανότητα προσαρμογής στην προπόνηση
      Οι μεγάλες προπονητικές  προσαρμογές  που εμφανίζουν οι έγχρωμοι αθλητές  ένεκα των προπονητικών επιβαρύνσεων  είναι ένας άλλος παράγοντας που πιστεύεται ότι είναι γενετικώς εξαρτώμενος (Bouchard και Rankinen, 2001). Για το λόγο αυτό έχει ειπωθεί ότι οι αθλητές της Κένυας θα μπορούσαν να έχουν μεγαλύτερη ανταπόκριση στην προπόνηση. Με άλλα λόγια, πιστεύεται υποθετικά ότι οι αθλητές της Κένυας, έχουν υψηλά κίνητρα για προπόνηση, μεγαλύτερη απόδοση άρα και μεγαλύτερες φυσιολογικές προσαρμογές. Ωστόσο, σε πρόσφατη μελέτη του Larsen (2005) συγκρίθηκαν τα αποτελέσματα προπόνησης που υποβλήθηκαν  για  3 μήνες  σε  νεαρούς από την Κένυα που κατοικούσαν  σε πόλη και σε χωριό. Οι βελτιώσεις στην αερόβια ικανότητα που βρέθηκαν και στις δύο ομάδες ήταν παρόμοιες με αυτές που αναφέρθηκαν
από τους Fournier .et all (1982) σε νεαρούς καυκάσιους. Συνεπώς, η υποτιθέμενη μεγαλύτερη ικανότητα προσαρμογής στην προπόνηση των Κενυατών μένει να αποδειχθεί. Ο De Swart (1998) προπονητής της Νότιας Αφρικής, υποστηρίζει ότι οι αθλητές από τον υπόλοιπο κόσμο θα είναι σε θέση να ανταγωνιστούν τους αθλητές από τις χώρες της Αφρικής υπό την προϋπόθεση ότι: (α) είναι διατεθειμένοι να προπονηθούν πολύ πιο έντονα. (β ) Περιοδικά να προπονούνται στην Αφρική, σε μεγάλο υψόμετρο, σε ομάδες ή μόνοι, και(γ) να είναι πρόθυμοι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία και εμπειρία αθλητές να βοηθήσουν τους νεότερους αθλητές. Με την ανάλυση του άρθρου του De Swart μπορούμε να κατανοήσουμε αν και με ποιο τρόπο είναι δυνατό να γεφυρωθεί η μεγάλη διαφορά σε ότι αφορά τις επιδόσεις στους δρόμους ημιαντοχής και κυρίως της αντοχής  μεταξύ των καυκάσιων και Αφρικανών αθλητών.

    Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω ένα από τα ιδιόμορφα χαρακτηριστικά των αφρικανικών αθλητών είναι η ικανότητά τους
κατά τη διάρκεια του αγώνα να εκμεταλλεύονται υψηλότερα ποσοστά της VO2max σε σχέση με τους Καυκάσιους. Όσο και αν παρόμοιες ικανότητες σχετίζονται με φυσιολογικά χαρακτηριστικά, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι αυτή η ικανότητα είναι αποκλειστική των Αφρικανών. Τότε είναι προφανές ότι η εξήγηση πρέπει να αναζητηθεί στον πιθανό ρόλο της προπόνησης, ώστε να μπορούν οι αθλητές να εργάζονται σε πολύ υψηλότερα ποσοστά της VO2max. Οι Coetzer και Noakes (1993) υποστηρίζουν ότι έγχρωμοι αθλητές αντοχής της Νότιας Αφρικής, κατά τη διάρκεια
αγώνα 10 χιλιομέτρων, κατάφεραν να τρέξουν με ένταση περίπου  στο 93-94% της VO2max, ενώ την ίδια απόσταση, οι λευκοί συμπατριώτες τους μόνο με 87-88% της VO2max. Επιπλέον, στους έγχρωμους αθλητές, η ένταση υπερέβαινε το 80% της VO2max για το 36% της συνολικής απόστασης που κάλυπταν κατά τη διάρκεια της προπόνησής τους, ενώ για τους λευκούς αυτό συνέβαινε μόνο στο 14% της συνολικής τους προπονητικής επιβάρυνσης. Ως εκ τούτου, οι μαύροι αθλητές δεν διατηρούν μόνο ένα υψηλότερο ποσοστό της VO2max κατά τη διάρκεια του αγώνα, αλλά και κατά τη διάρκεια της προπόνησης.

Προπόνηση σε υψόμετρο
       Ένα επαναλαμβανόμενο ερώτημα είναι αν το "μυστικό" της κυριαρχίας της Αιθιοπίας και της Κένυας στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις, έγκειται στο γεγονός ότι οι αθλητές τους διαβιούν σε μεγάλο υψόμετρο. Ο Schmidt. (2002), πιστεύει ότι η χρόνια έκθεση και η προπόνηση σε μεγάλο υψόμετρο είναι ένας συνδυασμός που οδηγεί σε ευνοϊκές προσαρμογές, αποτελώντας τη βάση για την επιτυχία της Αφρικής στους δρόμους αντοχής. Βέβαια, η μόνιμη διαβίωση σε μεγάλο υψόμετρο δεν μπορεί από μόνη της να εξηγήσει συνολικά την επιτυχία της Κένυας και της Αιθιοπίας. Σε όλο τον κόσμο, υπάρχουν ορισμένοι λαοί που ζουν πάνω από 2000 μέτρα, αλλά δεν έχουν κατορθώσει οι αθλητές τους να πλησιάσουν τις δυνατότητες απόδοσης, των αθλητών των πιο πάνω αφρικανικών χωρών. Επιπλέον, πολλοί αθλητές της Κένυας σήμερα περνούν το μεγαλύτερο μέρος του έτους, μακριά από τα σπίτια τους ζώντας στο επίπεδο της θάλασσας. Αλλά παρά το γεγονός αυτό, διατηρούν πολύ υψηλά επίπεδα επιδόσεων. Παράλληλα για πολλούς μη αφρικανούς αθλητές αντοχής, η προπόνηση σε μεγάλο υψόμετρο έχει γίνει σχεδόν μόνιμο στοιχείο του προπονητικού περιοδισμού τους, και παραδοσιακά παραμένουν για 10-21 ημέρες σε υψόμετρο άνω των 1600μ (La Tore, 2005). Επιπλέον, τα τελευταία χρόνια, η διάρκεια της παραμονής σε μεγάλο υψόμετρο και ο αριθμός των περιόδων κατά τη διάρκεια του έτους έχει αυξηθεί. Είναι, επομένως, σημαντικό να καταλάβουμε ποια είναι τα πραγματικά πλεονεκτήματα που μπορεί να προέρχονται από την προπόνηση σε μεγάλο υψόμετρο. Έχουν υπάρξει πολυάριθμες επιστημονικές δημοσιεύσεις για το θέμα αυτό  και πολλές φορές αντιφατικές, οι οποίες, θεωρούν ότι η προπόνηση σε υψόμετρο προκαλεί μόνο αιματολογικές προσαρμογές. Ωστόσο, τα πιο πρόσφατα δημοσιεύματα φαίνεται να δείχνουν πως το μεγάλο υψόμετρο έχει επιδράσεις που δεν έχουν ακόμη διερευνηθεί πλήρως. Ο Saunders (2004), παρατήρησε ότι, σε μια ομάδα δρομέων υψηλού επιπέδου, μετά από μια περίοδο προπόνησης σε μεγάλο υψόμετρο, εκτός από τις γνωστές προσαρμογές στις διάφορες αιματολογικές παραμέτρους, υπήρξε επίσης σημαντική βελτίωση στην λειτουργία της δρομικής οικονομίας. Με άλλα λόγια, το μεγάλο υψόμετρο μπορεί να βελτιώνει τη δρομική οικονομία η οποία, σύμφωνα με τα προαναφερθέντα, φαίνεται να αποτελεί πλεονέκτημα για τους αθλητές της Αφρικής.
 Θέληση και κίνητρο
         Ο Kayser (2003) δίνει έμφαση στο γεγονός ότι στην προπόνηση- και πολύ περισσότερο στον αγώνα η μέγιστη εκούσια προσπάθεια πάντα προηγείται της συνειδητής για να εκτελεστεί αυτή η προσπάθεια. Στο τελικό στάδιο ενός αγώνα, πιο συχνά σε αγώνες δρόμου, μπορεί να παρατηρηθεί ότι υπάρχει σχεδόν πάντα μια μονομαχία και ότι ο νικητής είναι αυτός που αρνείται να εγκαταλείψει μέχρι και το τελευταίο μέτρο. Είναι σαφές ότι η διαφορά αυτή, εκπορεύεται από το γεγονός της ανοχής στην κούραση καταφέρνοντας  να ξεπεραστούν τα όρια του ανθρώπου στην αναζήτηση της κάθε δυνατής μυϊκής ενέργειας με σκοπό   την αντίσταση στην  κόπωση και πολλές φορές ακόμα και αυτού του πόνου. Στον  Noakes (2003) υπήρξε έντονος προβληματισμός σε ότι αφορά τον τρόπο που ορισμένοι αθλητές καταφέρνουν να τρέχουν το τελευταίο χιλιόμετρο πιο γρήγορα από εκείνα που προηγήθηκαν, όταν το επίπεδο της κόπωσης, σύμφωνα με τη λογική, θα πρέπει να είναι μεγαλύτερο σε τέτοιες ταχύτητες. Ο ίδιος κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απάντηση φαίνεται να είναι η ακόλουθη: οι αθλητές είναι σε θέση να τροφοδοτούνται με απρόσμενες πηγές ενέργειας από τους "εγκεφάλους". Πράγματι, ο Noakes (2003)   υπενθυμίζοντας τον τρόπο με τον οποίο ο  Roger Bannister, ο πρώτος άνδρας που έτρεξε το μίλι σε λιγότερο από 4 λεπτά και αργότερα  επιτυχημένος ερευνητής, ήταν σε θέση να πει πριν από 50 χρόνια: "Ο εγκέφαλος, όχι η καρδιά ή οι πνεύμονες, είναι το όργανο που περιορίζει την προσπάθεια". Ένα χαρακτηριστικό των κορυφαίων αθλητών της Αφρικής είναι η ικανότητα να προπονούνται με μεγάλες εντάσεις με μεγάλη ψυχική προθυμία. Ασφαλώς, η ικανότητα των αθλητών να "ξεπεράσουν τους εαυτούς τους", στο τελευταίο στάδιο του αγώνα δεν εξαρτάται μόνο από τη βούλησή τους ,αλλά και από άλλους παράγοντες όπως η σωστή κατανομή της προσπάθειας και η τακτική. Αλλά αυτή η πτυχή της αποφασιστικότητας δεν είναι λιγότερο σημαντική, καθώς αποτελεί το μέσο με το οποίο γίνεται κάποιος πρωταθλητής. Ο Hamilton (2000) παρατήρησε ότι, σε ψυχολογικό επίπεδο, υπάρχει ένα επιπλέον πλεονέκτημα για τους αθλητές από την Αφρικανική ήπειρο καθώς έχουν πλέον αποκτήσει μια αντίληψη πως είναι "αήττητοι" σε σχέση με τους μη αφρικανούς αθλητές. Κάτι παρόμοιο συνέβη με τους σκανδιναβούς αθλητές αντοχής που κυριάρχησαν στις αρχές του 20ου αιώνα. Οι καυκάσιοι δρομείς, αντιμέτωποι με το "φαινόμενο" που λέγεται αφρικανοί δρομείς, δέχονται πλέον την ήττα και βρίσκουν διάφορες δικαιολογίες για την αποτυχία τους. Μέχρι αυτός ο μύθος να καταρριφθεί, η σημερινή κατάσταση των πραγμάτων θα παραμένει Αν και η ανάλυση της επιστημονικής βιβλιογραφίας και η διερεύνηση άλλων φυσιολογικών παραγόντων (π.χ. πυκνότητα τριχοειδών, δράση ενζύμων, συσσώρευση γαλακτικού οξέος και της αμμωνίας) εν μέρει εξηγεί τις εξαιρετικές επιδόσεις αυτών των αθλητών, o Saltin (1995) θεωρεί πως η ανωτερότητα αυτή πιθανόν να οφείλεται σε εξωγενείς παράγοντες που συνδέονται με τον τρόπο ζωής και την προπόνηση. Οι έρευνές του έδειξαν ότι οι νεαροί δρομείς της Κένυας χρησιμοποιούν πολύ μεγαλύτερες εντάσεις στην προπόνηση από τους Σκανδιναβούς της ίδιας ηλικίας και, όταν ενηλικιωθούν, παρουσιάζουν αυξημένο αριθμό αιμοφόρων αγγείων για κάθε μυϊκή ίνα και μεγαλύτερες συγκεντρώσεις των αερόβιων ένζυμων που παράγουν την ενέργεια. Αυτό αποδεικνύει ότι τα χαρακτηριστικά αυτά δεν είναι κληρονομικά, αλλά είναι οι φυσικές συνέπειες της  έντονης  προπόνησης. Ως εκ τούτου, οι προπονητές πρέπει να κάνουν τις δικές τους επιλογές έτσι ώστε να μειωθεί η διαφορά κυρίως σε ότι αφορά τους δρόμους αντοχής εφαρμόζοντας ανάλογες μεθόδους και μέσα αυξάνοντας την ένταση των δρομικών επιβαρύνσεων. Ο Soulas (1993) στην έρευνά του η οποία ήταν σχετική με τις μεθόδους προπόνησης μεταξύ αφρικανών και ευρωπαίων αθλητών υψηλού επιπέδου στους δρόμους ημιαντοχής- αντοχής, κατάληξε στο συμπέρασμα ότι στη  σύγχρονη προπονητική των αποστάσεων αυτών  η ένταση αυξήθηκε  θεαματικά σε βάρος της ποσότητας.  Ο Soulas (1999) μετά από επιτόπια έρευνα που έκανε στις χώρες της Αιθιοπίας, Κένυας, Ισπανίας, Αγγλίας, Β.Ιρλανδίας, Σκωτίας, Ιταλίας , Πορτογαλίας και Φιλανδίας και μετά την  καταγραφή των προπονητικών επιβαρύνσεων των αθλητών των δρόμων ημιαντοχής-  αντοχής υψηλού επιπέδου των χωρών αυτών, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι, η αναερόβια χιλιομετρική επιβάρυνση την οποία εφαρμόζουν οι Κενυάτες και οι Αιθίοπες είναι σαφώς μεγαλύτερη απ' αυτή των Ευρωπαίων. Πιο συγκεκριμένα η στατιστική ανάλυση των δεδομένων αυτών έδειξε ότι ο μέσος όρος των εβδομαδιαίων αναερόβιων χιλιομέτρων σε ετήσια βάση είναι για μεν τους Κενυάτες και Αιθίοπες 6,4 και 5,9 Χιλ/εβδ. αντίστοιχα, για δε τους Ευρωπαίους  4,1 - 4,8 Χιλ./εβδ.
       Επίσης σε συνέντευξη του στη εφημερίδα New York Times ο πρώην κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ στο μαραθώνιο και στα 10000μ Paul Tergat, αναφέρει χαρακτηριστικά: «το τρέξιμο είναι η μόνη διέξοδος από την φτώχεια, και ο μόνος τρόπος για να κερδίσει κανείς χρήματα και σεβασμό, εμείς  δεν τρέχουν μόνο για διασκέδαση αλλά και για επιβίωση.»  Καταλαβαίνουμε διαβάζοντας τα παραπάνω λόγια το πόσο ισχυρά κίνητρα για διάκριση έχουν οι αθλητές της Αφρικής . Το πόσο σημαντικό είναι για τους αθλητές αυτούς, ιδιαίτερα για τους Κενυάτες και  Αιθύοπες οι οποίοι κυριολεκτικά μαστίζονται από την φτώχεια, να κερδίσουν τα διαφορα χρηματικά έπαθλα που στους μεγάλους μαραθωνίους π.χ Λονδίνο, Βερολίνο, κ.τ.λ ανέρχονται σε πολλές χιλιάδες δολάρια.
Κοινωνικοί  παράγοντες
Τρόπος ζωής
           Είναι σαφές ότι η ενασχόληση με τη χειρονακτική εργασία και ιδιαίτερα με τις αγροτικές εργασίες, οι μεγάλες αποστάσεις που καλύπτονται με τα πόδια, η τακτική σωματική άσκηση και η  κούραση από την καθημερινή εργασία να αποτελούν σοβαρά στοιχεία τα οποία συμβάλλουν στη βελτίωση της φυσικής ικανότητας της αντοχής. Για πολλούς Κενυάτες, πριν την έναρξη της αθλητικής τους καριέρας, αυτός ο τρόπος ζωής είναι μια καθημερινή πραγματικότητα που οδηγεί σε μια πολύ καλή βάση αθλητικής υποδομής με φυσικό και ελεύθερο τρόπο άσκησης πάνω στην οποία θα στηριχτούν αργότερα οι στοχευμένες και προγραμματισμένες προπονητικές επιβαρύνσεις με σκοπό τη μεγιστοποίηση της απόδοσης στους δρόμους ημιαντοχής-αντοχής .        
      Στην Κένυα και στην Αιθιοπία η ημέρα αρχίζει με την ανατολή και τελειώνει με την δύση του ηλίου. Είναι σαφές ότι αυτό το είδος ζωής (νωρίς για ύπνο) είναι σημαντικά διαφορετικό από εκείνο τον τρόπο ζωής  των ευρωπαίων ή αμερικανών αθλητών. Επιπλέον, τα σχολεία της Κένυας είναι δομημένα με τέτοιο τρόπο, δίνοντας μεγάλη σημασία στον αθλητισμό, ο οποίος, ωστόσο, λαμβανομένου υπόψη της φτώχειας του γενικού πληθυσμού, πρέπει να είναι όσο το δυνατόν πιο απλός. Και φυσικά η πιο απλή μορφή άσκησης είναι το τρέξιμο
Ο Saltin  (1995) τόνισε τη σημασία της "φυσικής προπόνησης" των Κενυατών από πολύ μικρή ηλικία. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι μεγάλες αποστάσεις που καλύπτουν καθημερινά, με τρέξιμο ή με περπάτημα για να πηγαίνουν στο σχολείο, επηρεάζει τις φυσιολογικές προσαρμογές(Vo2max κ.λ.π.). Οι τιμές της VO2max των  νεαρών Κενυατών που ζουν στην ύπαιθρο είναι 30% υψηλότερες από τους συνομηλίκους τους που ζουν σε πόλεις που δεν έχουν την ανάγκη να διανύσουν μεγάλες αποστάσεις για να μετακινηθούν στο σχολείο. Οι Κενυάτες έφηβοι που ζουν σε πόλεις έχουν τις ίδιες φυσιολογικές τιμές, με τους αντίστοιχους εφήβους της Δανίας(Andersen et al. 1987). Στην πραγματικότητα οι μετρήσεις της VO2max των Κενυατών εφήβων που ζουν σε πόλεις έγινε σε μεγάλο υψόμετρο. Αν οι μετρήσεις γινόταν στο επίπεδο της θάλασσας τότε οι τιμές της VO2max θα ήταν σίγουρα 3-5% υψηλότερες (Favier et al. 1995)
      Νεότερη έρευνα του .Aandstand (2006) μεταξύ παιδιών 9-10 ετών από την Τανζανία και την Νορβηγία έδειξε πως και οι δύο ομάδες μετακινούνται στο σχολείο με τα πόδια. Με την διαφορά ότι τα παιδιά από την Τανζανία διανύουν πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις. Πάνω από το 40% των παιδιών από την Τανζανία περπατάνε περισσότερο από 30 λεπτά για να φτάσουν στο σχολείο. Αντίθετα για τα παιδιά από την Νορβηγία το ποσοστό αυτό ανέρχεται σε μόλις 5%. (πίνακας )
    Ο Billy Konchellah, ένας Μασάι που ήταν παγκόσμιος πρωταθλητής το 1987 και 1991 είπε το εξής σε συνέντευξη του στην εφημερίδα New York Times : «Κάποιος  σπάνια θα δει ένα παχύσαρκο παιδί στους δρόμους» και «…οι Κενυάτες τριγυρνούν ξυπόλυτοι σε όλα τα παιδικά τους χρόνια, κινούμενοι συνεχώς πάνω στη ζεστή γη. Αυτό τους δυναμώνει τα πόδια και μπορεί να τους πάει μακριά. Μετά βίας χρειάζεται να προπονηθούν προκειμένου να ‘πετάξουν’ πάνω από εμπόδια ή πισίνες νερού (βλέπε 3.000 μέτρα στιπλ) – σαν να ήταν μικρές φωλιές από τερμίτες».
Διατροφή
       Ο Cristensen et al (2002) μελετώντας την διατροφή των Κενυατών δρομέων που μένουν στο χωριό Kalenjin (πάνω από 2000μ  υψόμετρο) παρατήρησε πολλές διαφορές από την διατροφή άλλων εθνικοτήτων. Συγκεκριμένα για τους Κενυάτες οι θερμίδες που προσλάμβαναν καθημερινά από τις τροφές αποτελούνταν από: 71% υδατάνθρακες, 12% λίπος και 17% πρωτεΐνες. Το 90% των τροφών ήταν φυτικής προέλευσης. Η κατανάλωση κρέατος πολύ μικρή, ενώ αυξημένη ήταν η κατανάλωση καλαμποκιού και φασολιών.  
Αντίθετα η ημερήσια πρόσληψη σε υδατάνθρακες μεταξύ «ελίτ» δρομέων αντοχής από την Αυστραλία, τις Η.Π.Α και την Δανία ήταν 52%, 49% και 50% αντίστοιχα. Ποσοστά πολύ χαμηλότερα από το 71% των Κενυατών.  Επίσης  η ημερήσια πρόσληψη σε λίπος ήταν σχεδόν τριπλάσια από αυτή των Κενυατών με 32% για τους Αυστραλούς και 34% τόσο για τους Αμερικάνους όσο και για τους Δανούς. (Grandjean,1989. Burke et al, 1991.).
Ήδη γνωρίζουμε εδώ και πολλά χρόνια από τις κλασικές έρευνες των Σουηδών φυσιολόγων Ε. Cristensen και Hansen (1939) ,ότι ο οργανισμός του αθλητή δουλεύει πιο οικονομικά και κουράζεται λιγότερο με την δίαιτα υδατανθράκων από τη δίαιτα λιπών.
Ο λόγος για τις μεγάλες αυτές διαφορές σε πρόσληψη υδατανθράκων και λιπών μεταξύ των Κενυατών δρομέων και των δρομέων που κατάγονται από τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες έγκειται στην διαθεσιμότητα των τροφίμων. Για τους Κενυάτες οι επιλογές στο καθημερινό τους διαιτολόγιο είναι πολύ περιορισμένες καθώς το 80% της διατροφής τους αποτελείτε από καλαμπόκι και φασόλια. Αντίθετα οι δρομείς που κατάγονται από τις βιομηχανικά ανεπτυγμένες χώρες και έχουν πολλές επιλογές καταναλώνουν κυρίως τρόφιμα με υψηλά ποσοστά λίπους.(προπαρασκευασμένο φαγητό, fast food, γλύκά κ.τ.λ.) Οι Κενυάτες παρά τις λιγοστές διατροφικές επιλογές, φαίνεται πως με την διατροφή τους αυτή υπερκαλύπτουν της απαιτήσεις που έχουν τα αγωνίσματα αντοχής. (Cristensen et al 2002)
Συζήτηση – Συμπεράσματα
Αν και η ανάλυση της επιστημονικής βιβλιογραφίας και η διερεύνηση άλλων φυσιολογικών παραγόντων εν μέρει εξηγεί τις εξαιρετικές επιδόσεις αυτών των αθλητών τα χαρακτηριστικά αυτά δεν είναι κληρονομικά, αλλά είναι οι φυσικές συνέπειες της "σκληρής προπόνησης". Ως εκ τούτου, οι προπονητές πρέπει να αναλάβουν τις ευθύνες τους και να αναλογιστούν, αν η μείωση της επιτυχίας στις μεσαίες και μεγάλες αποστάσεις από μη Αφρικανούς αθλητές, είναι το αποτέλεσμα των λανθασμένων και απαρχαιωμένων μεθόδων προπόνησης και του «Δυτικού» τρόπου ζωής.
«Δεν υπάρχει άλλο μυστικό από τη σκληρή δουλειά» λέει ο Kipchoge Keino, ο «μύθος», Ολυμπιονίκης το 1968 και 1972. Για τους δρομείς των άλλων χωρών, το σχόλιο του Keino είναι ότι η επιτυχία τους κρύβεται στον όγκο δουλειάς τους. Η Paula Radcliffe, η τωρινή κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ με 2:15:25 από το 2003, μπορεί να το αποδείξει με βεβαιότητα.

 

 

 

Χορηγία στο Πασχαλινό Τουρνούα της ακαδημίας Πας Γαλάτσι

1Α ΤΟΥΡΝΟΥΑ 2014

Το εργομετρικό μας κέντρο , ακόμα μια φόρα, ειναι κοντά στους μικρούς αθλητές, & προσφέρει σε κάθε τμήμα που θα κερδίσει το Παιδικό Πασχαλινό τουρνουά Πας Γαλάτσι ΔΩΡΕΑΝ στατική κ δυναμική μέτρηση (πελματογράφημα ) που θα διοργανωθεί από την ακαδημία Πας Γαλάτσι 14-17 Απριλίου στο Δημοτικό Γήπεδο Γαλατσίου. 

 

Τέλος όσες ομάδες λάβουν μέρος στο Πασχαλινό τουρνουά θα έχουν επιπλέον έκπτωση 15% σε όλες τις υπηρεσίες του κέντρο μας .

 

Καλή επιτυχία ,

 

 

 

 

Έκθεση για το Ποδόσφαιρο και τον Αθλητισμό στο περίπτερο 18Α το κέντρο μας

Αγαπητοί,logo

Πλησιάζει η πρώτη και μοναδική έκθεση για το Ποδόσφαιρο και τον Αθλητισμό στην Ελλάδα. Το κέντρο μας θα είναι στο περίπτερο 18Α

Οι μεγαλύτερες εταιρείες του χώρου, οι ισχυρότεροι εκπρόσωποι του κλάδου και χιλιάδες επισκέπτες αναμένονται να κατακλύσουν το Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας!

Με τις κορυφαίες εταιρείες του κλάδου να έχουν ήδη «σφραγίσει» την συμμετοχή τους, προετοιμάζοντάς μας για ένα μοναδικό brand parade, μπαίνουμε στην τελική ευθεία για την Football About Sports Expo,  η οποία θα πραγματοποιηθεί, από 20 έως 22 Μαρτίου στο Στάδιο Ειρήνης κ Φιλίας, σε συνδιοργάνωση με τη Super league Greece και παράλληλα με το Διεθνές Συνέδριο football about.

Ανάμεσα στις εταιρείες κολοσσούς που συνθέτουν τη μακρά και εντυπωσιακή λίστα των εκθετών έως τώρα βρίσκουμε τις ακόλουθες :

Adidas, Admiral, Alter Llife, Εργομετρικό Life - Ergo, Athlos, Diadora, Errea, Garmin, Gedo, Hellas sod, Herbal Life, Hummel, Joma, Kettler, Legea, Livardas Sports, Lotto, Macron, Nike, Ostracon, Parimed, Puma, Rinat, Sol's, Tempo Sports, Umbro, Veto, Zeus, Νερά Κρήτης και πολλά ακόμα από τα πλέον αξιόπιστα brands που δραστηριοποιούνται στην ελληνική αλλά και διεθνή αγορά. 

 

20 – 22 Μαρτίου 2014

Σταδιο Ειρήνης & Φιλίας
Πέμπτη 20/3               10:00-21:00
Παρασκεύη 21/3         10:00-21:00
Σαββατο 22/3             10:00-21:00
 
ΤΟ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΤΟΥ ΕΡΓΟΜΕΤΡΙΚΟΥ ΜΑΣ ΚΕΝΤΡΟ ΘΑ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟ Ν18Α


Η παρουσία σας θα μας τιμήσει ιδιαίτερα.

Με εκτίμηση

 

Football about Expo

Καρδιακή συχνότητα: O οδηγός του αθλητή

 

Ποια ειναι τα οφέλη να γνωρίζουμε τις ζώνες προπόνησης

upologiste-monoi-sas-ti-veltisti-kardiaki-sixnotita-pou-prepei-na-gimnazeste

Η Καρδιακή συχνότητα είναι ο πιο απλός τρόπος έλεγχου της έντασης της προσπάθειας και μας δίνει τις περισσότερες πληροφορίες για την κατάσταση του οργανισμού.

Για να μετρήσουμε τους παλμούς χρησιμοποιούμε τις άκρες των δαχτύλων και γίνεται με ψηλάφηση στον καρπό ή την καρωτίδα (λαιμός). Η Καρδιακή συχνότητα μας δείχνει την κατάσταση του οργανισμού μετά από ένα έντονο στρες όπως είναι η προπόνηση. Για να καταλάβουμε ακριβώς πως δουλεύει, θα δούμε δυο παραμέτρους α. στην κατάσταση ηρεμίας και β. κατά την προπόνηση.

Καρδιακή συχνότητα σε κατάσταση ηρεμίας

Η συνηθισμένη καρδιακή συχνότητα στην κατάσταση ηρεμίας είναι μεταξύ 60 και 80 παλμών. Στους ηλικιωμένους και σε όσους δεν έχουν φυσιολογικά επίπεδα φυσικής κατάστασης η καρδιακές σφίξεις μπορεί να φτάσουν μέχρι και τις 100, αντιθέτως σε αθλητές που κάνουν αθλήματα αντοχής η καρδιακή συχνότητα μπορεί να πέσει πάρα πολύ χαμηλά και να είναι μεταξύ 30 με 50. Μια άλλη παράμετρος που χαρακτηρίζει την καρδιακή συχνότητα είναι η ηλικία όπου οι παλμοί συνήθως κατεβαίνουν όσο αυξάνετε η ηλικία. Επίσης κάτω από τις φυσιολογικές συνήθειες αυξάνετε η καρδιακή συχνότητα σε όσους έχουν κακές συνήθειες όπως είναι το κάπνισμα, το ποτό, και ο λίγος ύπνος.
Όταν λέμε ότι η μέτρηση των παλμών πρέπει να γίνεται σε κατάσταση ηρεμίας σημαίνει ότι θα πρέπει να γίνεται μόλις ξυπνήσουμε το πρωί και πριν σηκωθούμε από το κρεβάτι. Οι παλμοί που μετράμε πριν την προπόνηση ή γενικά κατά την διάρκεια της ημέρας δεν είναι παλμοί ηρεμίας και δεν πρέπει να τους υπολογίζουμε.

Μέγιστη καρδιακή συχνότητα.

Η καρδιακή συχνότητα αυξάνεται όσο αυξάνεται και η ένταση της άσκησης μέχρι το επίπεδο της εξάντλησης. (σχ. 1.)


Η μέγιστη καρδιακή συχνότητα δεν αλλάζει από μέρα σε μέρα αλλά από χρόνο σε χρόνο. Την καρδιακή συχνότητα μπορούμε να την μετρήσουμε αν ξέρουμε την ηλικία επειδή αυτή μειώνεται κατά ένα χτύπο για κάθε χρόνο, αυτή η διεργασία ξεκινάει από την ηλικία των 15 χρόνων.

Για να υπολογίσουμε την καρδιακή συχνότητα σύμφωνα με την ηλικία σε θεωρητικό επίπεδο πάντα, πρέπει να αφαιρέσουμε την ηλικία από το 220 και τότε θα βρούμε τους σωστούς μέγιστους παλμούς που αντιστοιχούν σύμφωνα με την ηλικία.

220 – ηλικία = μέγιστους παλμούς. Υπάρχουν μεγάλες διαφορές , το ποιο έγκυρο ειναι ο εργομετρικός έλεγχος ώστε να βρούμε τις ακριβής ζώνες άσκησης, καθώς και την ΜΚΣ ( Μέγιστη καρδιακή συχνότητα )

 

Παρακάτω θα σας αναφέρουμε ένα παράδειγμα για να μπορέσετε να κατανοήσετε καλύτερα τον τρόπο που λειτουργεί η καρδιά.

Όταν για παράδειγμα το σώμα βρίσκεται στην οριζόντια θέση έχει 50 παλμούς, όταν θα έρθει στην καθιστή θέση οι παλμοί θα αυξηθούν στους 55 και όταν θα σηκωθείτε στην όρθια θέση τότε θα αυξηθούν μέχρι τους 60.

Γιατί αυξάνονται οι παλμοί; Όταν το σώμα σας αλλάζει θέση από την οριζόντια στην κάθετη τότε το αίμα μεταφέρεται στα πόδια και γι αυτό μειώνεται ο όγκος του αίματος ο οποίος επιστρέφει στην καρδιά και γι αυτό αυξάνονται αμέσως οι παλμοί, στη συνέχεια όταν εσείς ξεκινάτε το περπάτημα οι παλμοί αυξάνονται από τους 60 στους 90, κατόπιν στο τρέξιμο με μέτρια ένταση φτάνουν μέχρι τους 140 και στο γρήγορο τρέξιμο μέχρι τους 180 ή και παραπάνω.

Γιατί αυξάνονται οι παλμοί; Γιατί αυξάνεται η κυκλοφορία του αίματος έτσι ώστε να μπορέσει να μεταφέρει στους εργαζόμενους μύες την απαραίτητη ποσότητα του οξυγόνου που χρειάζεται. (σχ. 2)

 

Άθλημα

Κατάσταση

Παλμοί

 

 

 

Τρέξιμο

Ηρεμία

60

 

Ένταση max

190

Ποδηλασία

Ηρεμία

60

 

Ένταση max

185

κολύμβηση

Ηρεμία

60

 

Ένταση max

170

 

Σχ. 2.

Πως προσαρμόζονται οι παλμοί λόγω της προπόνησης

1. Καρδιακή συχνότητα στην κατάσταση ηρεμίας.
Αποτέλεσμα της προπόνησης αντοχής είναι να μειώνονται οι παλμοί στην κατάσταση ηρεμίας. Αν εσείς δεν κάνατε προπόνηση και οι παλμοί σας στην κατάσταση ηρεμίας ήταν 75 τότε από τις πρώτες εβδομάδες που θα ξεκινήσετε να γυμνάζεστε θα πέφτει ένας παλμός για κάθε εβδομάδα προπόνησης. Έτσι μετά τις 10 εβδομάδες προπόνησης με μέτρια ένταση οι παλμοί θα πέσουν στους 65.

Για τους αθλητές αντοχής που έχουν πολύ υψηλό επίπεδο οι παλμοί στην κατάσταση ηρεμίας είναι συνήθως κάτω από τους 40 παλμούς και υπάρχουν και περιπτώσεις που πέφτουν και κάτω από τους 30. Στους κανονικούς ανθρώπους που δεν γυμνάζονται όταν οι παλμοί είναι κάτω από τους 60 υπάρχει συνήθως παθολογικό αίτιο το οποίο ονομάζεται βραδυκαρδία και τότε ο ασθενής θα πρέπει να επισκεφθεί τον γιατρό, ενώ για τους αθλητές δεν ισχύει το ίδιο αφού σε αυτούς ονομάζεται αθλητική βραδυκαρδία και προέρχεται από την προπόνηση.


2. Μέγιστη καρδιακή συχνότητα
Η μέγιστη καρδιακή συχνότητα δεν αλλάζει πολύ από την προπόνηση ακόμη κι αν κάνετε έντονη προπόνηση για αντοχή. Από έρευνες που έχουν γίνει έχει φανεί ότι άνθρωποι οι οποίοι δεν γυμνάζονταν και είχαν μια ‘’Α’’ καρδιακή συχνότητα, μετά από την στιγμή που άρχισαν να γυμνάζονται παρουσιάσθηκε μια ελαφριά μύωση σε αυτήν ‘’Α μείων’’.


3. Αποκατάσταση της καρδιακής συχνότητας
Μετά το πέρας της προπόνησης οι παλμοί δεν γυρίζουν αμέσως στο αρχικό στάδιο που ήταν πριν από την προπόνηση. Όσο περισσότερο προπονημένος είναι ένας αθλητής τόσο γρηγορότερα επιστρέφουν οι παλμοί στην αρχικό τους επίπεδο, όχι μόνο από τις εύκολες αερόβιες προπονήσεις αλλά και από τις πολύ έντονες και δυνατές προπονήσεις.
Επίσης θα πρέπει να θυμάστε ότι για τους παλμούς αποκατάστασης ρόλο παίζουν και άλλοι παράγοντες όπως είναι ασθένεια, υψόμετρο, ζέστη, άσχημος ή λίγος ύπνος κτλ.
(Σχ. 3)

Σύνδρομο Τριβής Λαγονοκνημιαίας Ταινίας

 

 

ΣΥΝΔΡΟΜΟ ΤΡΙΒΗΣ ΛΑΓΟΝΟΚΝΗΜΙΑΙΑΣ ΤΑΙΝΙΑΣ


Το σύνδρομο τριβής της λαγονοκνημιαίας ταινίας αποτελεί ένα συνηθισμένο τραυματισμό υπέρχρησης ,ο οποίος εμφανίζεται ιδιαίτερα σε δρομείς μεγάλων αποστάσεων .Οι βιομηχανικοί και οι προπονητικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην δημιουργία αυτού του συνδρόμου , αλλά η πραγματική του αιτιολογία είναι κατά κάποιο τρόπο αόριστη .

Το πόδι ενός μέσου δρομέα έρχεται σ ` επαφή με το έδαφος περίπου 3000 φορές για κάθε μίλι . Τρέχοντας λοιπόν πάνω από 10 μίλια , αυτό σημαίνει ότι το πόδι δέχεται 30000 πιέσεις. Η δύναμη όμως που χρειάζεται για να απογειωθεί ισοδυναμεί με 3 φορές περίπου το βάρος του σώματος , με αποτέλεσμα , αν κάποιος ζυγίζει 70 κιλά , να χρειάζεται δύναμη 210 κιλών . Πράγματι , δεν πρέπει να μας φαίνεται περίεργο , που το γόνατο του δρομέα αποστάσεων υπόκειται σε πολύ μεγάλες εντάσεις, κάνοντάς το επιρρεπές σε τραυματισμούς .

Η γνώση της ανατομίας της λαγονοκνημιαίας ταινίας , του μυικού συστήματος που περιβάλλει την εξωτερική επιφάνεια του μηρού και της λεκάνης , των εξωτερικών και των εσωτερικών παραγόντων κινδύνου που προδιαθέτουν τους δρομείς μεγάλων αποστάσεων για τη δημιουργία αυτού του συνδρόμου, καθώς επίσης και η βιομηχανική του αστραγάλου , της κνήμης και του γόνατος , αποτελούν τις βασικές προυποθέσεις για την επιτυχή αποκατάσταση και θεραπεία αυτού του τραυματισμού .


Ανατομικά & Κινησιολογικά στοιχεία

Η λαγονοκνημιαία ταινία είναι από μόνη της μία χοντρή ταινία της περιτονίας , η οποία εκτείνεται από το φύμα της λαγόνιας ακρολοφίας και εξασφαλίζει την πρόσφυση για τον τείνοντα την πλατεία περιτονία και τον μεγάλο γλουτιαίο μυ . Αυτή συνεχίζεται κάτω , στην πλάγια πλευρά του ποδιού και τελικά προσκολλείται στο πλάγιο φύμα της κνήμης [ φύμα του Gerdy] και πλησίον της κεφαλής της περόνης . Ένας ορογόνος θύλακας βρίσκεται στη σύνδεση αυτή , διευκολύνοντας την κίνηση της λαγονοκνημιαίας ταινίας πάνω από τον πλάγιο επικόνδυλο.

Η πρωταρχική λειτουργία της λαγονοκνημιαίας ταινίας είναι να παρέχει στατική ισορροπία στην πλάγια επιφάνεια του γονάτου . Όταν το γόνατο είναι σε κάμψη , με γωνία μεγαλύτερη από 30 μοίρες , η λαγονοκνημιαία ταινία μετατοπίζεται ραχιαία πίσω από τον πλάγιο επικόνδυλο . Κατά τη διάρκεια τώρα της έκτασης του γονάτου , η ταινία μετακινείται πρόσθια , μπροστά από τον πλάγιο μηριαίο επικόνδυλο . Αυτή η επαναλαμβανόμενη κίνηση οδηγεί στον ερεθισμό και στη φλεγμονή μέσα στη λαγονοκνημιαία ταινία , στον ορογόνο θύλακα και στο περιόστεο του πλάγιου μηριαίου επικόνδυλου .




Κατά τη διάρκεια που ο αθλητής τρέχει , η λαγονοκνημιαία ταινία βοηθάει στο να διατηρηθεί η κάμψη στο ισχίο και στο γόνατο . Όταν το ισχίο είναι σε κάμψη , ο τείνων την πλατεία περιτονία βρίσκεται μπροστά στο μεγάλο τροχαντήρα και βοηθά στο να διατηρηθεί το ισχίο σε κάμψη , ενώ όταν είναι σε έκταση μετακινείται πάνω από το μεγάλο τροχαντήρα βοηθώντας έτσι την έκταση του ισχίου . Στην άρθρωση του γονάτου η λαγονοκνημιαία ταινία τραβιέται πάνω από το πλάγιο μηριαίο κόνδυλο περίπου στις 30 μοίρες , και η έκταση του γόνατος διατηρείται.

Αυτό αποδεικνύει τον σημαντικό ισορροπιστικό παράγοντα αυτής στο περπάτημα και στο τρέξιμο μαζί .


Παθολογία


Με ποιο τρόπο όμως παράγεται ο πόνος ;

Καθώς ένας αθλητής τρέχει, η κίνηση της κάμψης ξεκινάει στο ισχίο και στο γόνατο .Στις 30 μοίρες περίπου της κάμψης του γονάτου , η λαγονοκνημιαία ταινία περνάει πάνω από τον πλάγιο επικόνδυλο και δημιουργείται η τριβή. Οι φορτίσεις λοιπόν που παρουσιάζονται στις αθλητικές δραστηριότητες , αυξάνουν τις δυνάμεις τριβής και πίεσης και ο πόνος κάνει την εμφάνισή του .

Επίσης κατά τη διάρκεια της φόρτισης , δημιουργείται μία συστολή των μυών που το περιβάλλουν , οι οποίοι όμως σφίγγουν την άρθρωση του γόνατος . Αυτό οδηγεί στην αύξηση της τριβής πάνω από το πλάγιο επικόνδυλο, και καθώς η λαγονοκνημιαία ταινία διασχίζει αυτόν , ο πόνος γίνεται ολοένα και μεγαλύτερος .

Ένα μικρό βαθούλωμα σχηματίζεται μεταξύ του έξω μηριαίου κονδύλου και της λαγονοκνημιαίας ταινίας . Μελέτες έδειξαν ότι αυτός ο χώρος ,περιέχει τον αρθρικό υμένα και είναι μια πλευρική επέκταση και αναδίπλωση της πραγματικής αρθρικής κάψουλας της άρθρωσης του γόνατος. Η ιστολογική ανάλυση δείχνει φλεγμονή και υπερπλασία στον αρθρικό υμένα , ενώ η μαγνητική τομογραφία έδειξε διάχυτες ανωμαλίες κάτω από την ταινία και στον αρθρικό υμένα αλλά όχι μέσα στην ταινία. Αυτό σημαίνει ότι το σύνδρομο δεν είναι τενοντοπάθεια..Διακυμάνσεις παρατηρήθηκαν στο συγγενές πάχος της ταινίας ,ώστε οι ασθενείς με χοντρές ταινίες να έχουν μεγαλύτερη προδιάθεση για δημιουργία συνδρόμου λαγονοκνημιαίας ταινίας.


Αιτιολογία

Η αιτιολογία του συνδρόμου αυτού είναι πολυπαραγοντική.Στην πραγματικότητα ο τραυματισμός αυτός προκαλείται από υπέρχρηση και οφείλεται σε λάθη στην προπονητική επιβάρυνση.Οι ξαφνικές αλλαγές στις επιφάνειες τρεξίματος ( από μαλακή σε σκληρή ,από επίπεδη σε ανηφόρα ή κατηφόρα ) , στην ταχύτητα , στην απόσταση , στα αθλητικά παπούτσια , δεν δίνουν την δυνατότητα στο σώμα να επουλώσει τους μικροτραυματισμούς που συμβαίνουν στην προπόνηση.Άλλοι παράγοντες που αναφέρονται συχνά είναι οι εξής :

Ανισοσκελία –προκαλεί αλλαγές στην απαγωγή του ισχίου κατά τη διάρκεια του κύκλου της βάδισης ,στη κλίση του ιερού και της λεκάνης , που πιστεύεται ότι αυξάνουν την τάση στην λαγονοκνημιαία ταινία και στον τείνοντα την πλατεία περιτονία

Ραιβά γόνατα-θεωρείται ένας παράγοντας κινδύνου, εξαιτίας του ότι αυξάνεται η τάση στην ταινία , καθώς αυτή διατείνεται περισσότερο πάνω από τον έξω μηριαίο κόνδυλο

Υπερπρηνισμός –στον κύκλο του τρεξίματος ο άκρος πόδας κτυπά στο έδαφος μ’ ένα άκαμπτο πόδι σε υπτιασμό.Καθώς ολόκληρο το κάτω άκρο μετακινείται προς τα μπρος , η κνήμη κάνει έσω στροφή , πάνω από τον άκρο πόδα που βρίσκεται σε πελματιαία κάμψη , ξεκλειδώνοντάς το αυτό σε θέση πρηνισμού και ανάσπασης έξω χείλους , επιτρέποντάς μας να το φορτίσουμε .Ο πρηνισμός και η έσω στροφή αυξάνουν την τάση στην ταινία .Υπερβολικός πρηνισμός προκαλεί γρηγορότερη κνημιαία έσω στροφή , αυξάνει την προσαγωγή του ισχίου και την τάση στην ταινία πάνω από τον έξω μηριαιό κόνδυλο

Αδυναμία των απαγωγών του ισχίου-όταν το πόδι κτυπά στο έδαφος , το μηριαίο έρχεται σε προσαγωγή ενάντια στην πλειομετρική δύναμη των απαγωγών ( μέσος γλουτιαίος & τείνων την πλατεία περιτονία). Αυτοί οι μυς εργάζονται πλειομετρικά στη φάση στήριξης και μειομετρικά στη φάση προώθησης στον κύκλο της βάδισης . Ο μέσος γλουτιαίος επίσης κάνει έξω στροφή στο ισχίο , ενώ ο τείνων την πλατεία περιτονία έσω στροφή .Όταν οι απαγωγοί του ισχίου είναι αδύναμοι ή βρίσκονται σε κόπωση οι δρομείς αυξάνουν την προσαγωγή και την έσω στροφή στη μέση φάση της στήριξης .Αυτό οδηγεί σε αυξημένη δύναμη βλαισότητας στο γόνατο και αυξημένη τάση και τριβή στην λαγονοκνημιαία ταινία .

Μυοπεριτοναικός περιορισμός-σφιχτοί καμπτήρες του ισχίου (λαγονοψοίτης) , εκτείνοντες (γλουτιαίοι μυς), και στροφείς(ειδικά ο απιοειδής) ,αυξάνουν περισσότερο τη φόρτιση στους απαγωγούς και τους προσαγωγούς του ισχίου .


Κλινική εξέταση

Ο πόνος εντοπίζεται κατά μήκος της εξωτερικής μεριάς του γόνατος , ενδέχεται όμως να ακτινοβολεί και στο ισχίο.Ο πόνος χειροτερεύει μετά από κατηφορικό τρέξιμο .Ευαισθησία παρατηρείται πάνω από την εξωτερική μεριά του γόνατος , στον έξω μηριαό κόνδυλο 1-2 εκ. κοντά στην εξωτερική γραμμή της άρθρωσης . Ο πόνος μπορεί να προκαλείται με ενεργητική κάμψη –έκταση στο γόνατο μέσα στις 30 πρώτες μοίρες κάμψης , ενώ ο αντίχειρας του εξεταστή πιέζει πάνω από τον επικόνδυλο και την ταινία . Ο κριγμός μπορεί να είναι αισθητός .Ο περιορισμός στην προσαγωγή του ισχίου δείχνει σφιχτή λαγονοκνημιαία ταινία και βραχυμένο τείνοντα την πλατεία περιτονία .Κατά την αξιολόγηση για το σύνδρομο αυτό , πρέπει επίσης να εξετάσουμε για περιορισμούς στον λαγονοψοίτη , στον ορθό μηριαίο , στον γαστροκνήμιο και τον υποκνημίδιο .Η εξέταση συνήθως αποκαλύπτει περιορισμό στην προσαγωγή του ισχίου και αδυναμία των απαγωγών , ειδικά του μέσου γλουτιαίου .Μυοπεριτοναικοί περιορισμοί μπορούν να μιμηθούν το συγκεκριμένο σύνδρομο, και αυτοί οι περιορισμοί πρέπει να αναγνωριστούν μετά από προσεκτική εξέταση .Σημεία πυροδότησης ( trigger points ) κατά μήκος του έξω πλατύ , του δικέφαλου μηριαίου και του μικρού γλουτιαίου μπορεί να δώσουν αναφερόμενο πόνο στην εξωτερική μεριά του γόνατος .


Τα ακόλουθα τεστ πρόκλησης μπορεί να φανούν χρήσιμα :

Δοκιμασία Ober : η δοκιμασία αυτή γίνεται με τον ασθενή ξαπλωμένο πάνω στην υγιή πλευρά με το ισχίο σε κάμψη έτσι ώστε να ευθειάζεται η οσφυική λόρδωση Το κάτω πόδι είναι σε κάμψη 90 ° στο γόνατο, ενώ ο εξεταστής με τα χέρια του σταθεροποιεί το μεγάλο τροχαντήρα και κρατάει το πόδι από τον αστράγαλο .Ο μηρός απάγεται παθητικά και εκτείνεται έτσι ώστε να πιάνει την λαγονοκνημιαία ταινία πάνω από το μεγάλο τροχαντήρα. Τότε ο μηρός προσάγεται παθητικά Αν ο μηρός παραμείνει κρεμασμένος , παράλληλα στο τραπέζι , αυτό δείχνει βράχυνση στη λαγονοκνημιαία ταινία


Δοκιμασία Thomas : ο ασθενής κάθεται στην άκρη του κρεβατιού και στη συνέχεια ρολάρει πίσω σε ύπτια κατάκλιση , κρατώντας τα γόνατα στο στήθος έτσι ώστε να κρατηθεί επίπεδη η οσφυική μοίρα . Ο ασθενής κρατάει το ασυμπτωματικό πόδι και αμέσως χαμηλώνει το άλλο στο πάτωμα . Το τεστ αυτό θεωρείται θετικό , αν ο ασθενής δεν μπορεί να πετύχει 90° κάμψη στο γόνατο , φυσιολογική γωνία στο ισχίο, ή 15° απαγωγή του ισχίου σε σχέση με τη λεκάνη . Το τεστ αυτό επίσης χρησιμοποιείται για να εκτιμηθεί ο ορθός μηριαίος , ο λαγονοψοίτης και ο τείνων την πλατεία περιτονία


Πρόληψη

• Αποφυγή τρεξίματος σε ανισόπεδες επιφάνειες ,καθώς το κάτω πόδι θα έχει μεγάλες πιθανότητες για ανάπτυξη συνδρόμου τριβής
• Αποφυγή επαναλαμβανόμενου τρεξίματος σε κατηφόρες , εξαιτίας του ότι στο κατηφορικό τρέξιμο καταπονείται ο τετρακέφαλος , ο οποίος είναι ο κύριος σταθεροποιός μυς του γόνατος . Η επαναλαμβανόμενη κάμψη και έκταση στο γόνατο , σε συνδυασμό με αυξημένη τάση στη λαγονοκνημιαία ταινία , προδιαθέτει ένα δρομέα να αναπτύξει σύνδρομο τριβής
• Προοδευτική αύξηση της ποσότητας της προπόνησης
• Αλλαγή των αθλητικών παπουτσιών , κάθε 250-400 μίλια , περίπου κάθε 3-4 μήνες , εξαιτίας του ότι χάνουν το 40% της απορρόφησης των κραδασμών
• Χρησιμοποίηση ενός ημι-άκαμπτου ορθωτικού σε περίπτωση που ο αθλητής έχει πλατυποδία ή ψηλή ποδική καμάρα
• Διατάσεις και πάγο μετά από το τρέξιμο για 10 λεπτά στην εξωτερική μεριά του γόνατος
• Αύξηση της μυικής δύναμης των μυών της περιοχής με έμφαση στην σταθεροποίηση της άρθρωσης του γόνατος και των μυών που σταθεροποιούν την λεκάνη ( μέσος γλουτιαίος)


Συντηρητική Αποκατάσταση – Θεραπεία

Οι αρχικοί στόχοι της θεραπείας εστιάζονται στη μείωση της φλεγμονής και του οιδήματος.Η προπόνηση πρέπει να επικεντρώνεται στην εκτέλεση των δραστηριοτήτων χωρίς πόνο και στην αύξηση της ελαστικότητας και της μυικής δύναμης των μυών του ισχίου , του μηρού και της γαστροκνημίας και η διατήρηση της καρδιοαναπνευστικής αντοχής .Ο τελικός στόχος είναι η επιστροφή του αθλητή στις προηγούμενες φυσιολογικές του δραστηριότητες.


Στάδιο 1
Βελτίωση της φυσιολογικής λειτουργίας


• Εν τω βάθει κινητοποίηση των μαλακών ιστών με τη μέθοδο της εγκάρσιας τριβής (deep friction ) – το τεντωμένο πόδι είναι σε έκταση ,προσαγωγή και έξω στροφή και γλυστράει στο ρολό που πιέζει τη λαγονοκνημιαία ταινία πάνω & κάτω.

• Διάταση του τείνοντα την πλατεία περιτονία και της λαγονοκνημιαίας ταινίας – το τεντωμένο πόδι σε έκταση –προσαγωγή και έξω στροφή . Η στροφή της λεκάνης αυξάνει τη διάταση.


Ενεργητικές διατάσεις

Παθητικές διατάσεις
ο θεραπευτής σταθεροποιεί τη λεκάνη –θέση διάτασης : έκταση ,προσαγωγή & έξω στροφή


Στάδιο2
Επιστροφή στην προπόνηση

• Ενδυνάμωση των μυών του ισχίου με έμφαση στο μέσο γλουτιαίο με την προυπόθεση ότι οι διατάσεις εκτελούνται χωρίς πόνο – απαγωγή του ισχίου με λυγισμένο και με τεντωμένο γόνατο


• Πλειομετρική επανεκπαίδευση του μέσου γλουτιαίου με έμφαση στη σταθεροποίηση της λεκάνης


Στάδιο3
Επιστροφή στην αγωνιστική προπόνηση

• Το τρέξιμο θα ξεκινήσει με την προυπόθεση ότι εκτελεί όλες τις δραστηριότητες της δύναμης χωρίς πόνο
• Το πρόγραμμα της προπόνησης θα πρέπει να γίνεται κάθε δεύτερη μέρα
• Η αύξηση της ποσότητας της προπόνησης δεν θα πρέπει να ξεπερνά το 10% την εβδομάδα και η αύξηση της έντασης το 10% κάθε δεύτερη εβδομάδα


Χειρουργική αντιμετώπιση

Για τους ασθενείς που δεν ανταποκρίνονται θετικά στην συντηρητική αντιμετώπιση , η χειρουργική αντιμετώπιση κρίνεται αναγκαία .Η πιο συνηθισμένη προσέγγιση θεωρείται η απελευθέρωση 2 cm του οπισθίου τμήματος της ταινίας , στο σημείο που αυτή περνάει πάνω από τον έξω μηριαίο κόνδυλο .


Συμπέρασμα

Οι πιθανότητες εμφάνισης του συνδρόμου τριβής της λαγονοκνημιαίας ταινίας μπορούν να μειωθούν , με την προϋπόθεση ότι θα αναγνωριστούν και θα διορθωθούν οι πιθανές ανατομικές δυσμορφίες και οι αθλητές ακολουθήσουν ένα πρόγραμμα προπόνησης που βασίζεται στην αρχή της προοδευτικότητας και της σταδιακής αύξησης της επιβάρυνσης .