210-6811482 Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Οι μυϊκές θλάσεις στο ποδόσφαιρο & η αντιμετώπιση τους

Ο πιο συνηθισμένος τραυματισμός σε άτομα τα οποία ασχολούνται με αθλητικές δραστηριότητες είναι οι θλάσεις των μυϊκών ιστών. Θλάση είναι η ρήξη των μυϊκών ινών από είτε από υπερβολικά έντονη σύσπαση, υπερβολική διάταση ή από άμεση πλήξη του μυ από κάποιο εξωτερικό παράγοντα (πχ. λάκτισμα). Με την πρώτη ενόχληση ή πόνο του μυ θα πρέπει να διακόπτεται αμέσως η αθλητική δραστηριότητα, διότι η συνέχισή της μπορεί να προκαλέσει περαιτέρω τραυματισμό των μυϊκών ινών. Δημιουργούνται δηλ. Μεγαλύτερες βλάβες με συνέπεια την αύξηση του χρόνου αποκατάστασης. Επιδημιολογική μελέτη του 2011, από τον επικεφαλής ιατρό της UEFA, Prof Jan Ekstrand, ανέδειξε ότι στο 92% του συνόλου των μυϊκών τραυματισμών στο ποδόσφαιρο, αφορούν θλάσεις στα κάτω άκρα, και συγκεκριμένα στους οπίσθιους μηριαίους, τους προσαγωγούς, τον τετρακέφαλο και το γαστροκνήμιο σε σειρά συχνότητας. Συμβαίνουν 6 φορές πιο συχνά σε αγώνα σε σύγκριση με την προπόνηση, κυρίως στο τελευταίο 15λεπτο του ημίχρονου, λόγω της μυϊκής κόπωσης, και είναι λιγότερο συχνές σε συνθετικό χλοοτάπητα 3 γενιάς από ότι στο φυσικό χλοοτάπητα. Το 16% των θλάσεων ήταν υπότροπη, στην οποία υπολογίζεται ότι ο χρόνος αποχής από το ποδόσφαιρο αυξάνεται περίπου στο 30%. Με βάση τα αποτελέσματα της έρευνας, μια ποδοσφαιρική ομάδα αποτελούμενη από 25 ποδοσφαιριστές υπολογίζεται ότι θα έχει περίπου 15 μυϊκές θλάσεις σε μία αγωνιστική περίοδο.

 

Αιτίες

Οι αιτίες των μυϊκών θλάσεων είναι οι εξής:

• Κακή Προθέρμανση

• Μειωμένη ελαστικότητα των μυών απο παράλειψη των διατατικών ασκήσεων

• Υπερβολική κόπωση των μυών μετά απο παρατεταμένη άσκηση

• Κακός εξοπλισμός (πχ. ακατάλληλα υποδήματα)

• Άσκηση σε υγρό και ψυχρό περιβάλλον

• Κακή διατροφή και έλλειψη καλίου, νατρίου ή μαγνησίου στον οργανισμό

• Κακή τεχνική κατα την εκτέλεση των ασκήσεων, υπερεκτίμηση δυνατοτήτων απο τον προπονητή ή τον ίδιο τον αθλητή.

 

Eίδη θλάσεων

Αναλόγως με τον αριθμό των τραυματισμένων μυϊκών ινών οι θλάσεις διαβαθμίζονται σε πρώτου, δευτέρου και τρίτου βαθμού.

 

Πρώτου Βαθμού: παρατηρείται απλή διάταση των μυϊκών ινών (το λεγόμενο “τράβηγμα”) και συνοδεύεται από πόνο κατά την εκτέλεση της άσκησης. Επίσης περιορίζεται η λειτουργικότητα του πάσχοντος μέλους.

 

Δευτέρου Βαθμού: παρατηρείται μερική ρήξη των μυϊκών ινών με έντονο μυϊκό σπασμό ,αιμάτωμα και οίδημα. Στη συνέχεια σχηματίζεται ουλώδης ιστός στο σώμα του μύ ο οποίος έχει σαν αποτέλεσμα την απώλεια της ελστικότητας του μυός. Επίσης έχουμε μετατόπιση του εκχυμώματος στους παρακείμενους ιστούς, 1-2 μέρες μετά την κάκωση. Σε ενδεχόμενη ρήξη της μυϊκής περιτονίας έχουμε μυοκήλη, δηλ. κήλη του μύ προς τα έξω.

 

Τρίτου Βαθμού: παρατηρείται πλήρης ρήξη του μυός, με εκτεταμένο αιμάτωμα καθώς και κατάργηση της κινητικότητας του μύ. Κατά την ψηλάφηση εντοπίζεται κοίλωμα του μύ στο σημείο της ρήξης.

Στα κάτω άκρα συχνότερες θλάσεις είναι αυτές του δικέφαλου μηριαίου, του τετρακεφάλου και του γαστροκνημίου. Στα άνω άκρα θλάσεις παρατηρούνται Στο δικέφαλο βραχιόνιο, στον δελτοειδή, στον υπερακάνθιο (στροφείς του ώμου) και στον τρικέφαλο βραχιόνιο. Συχνές είναι επίσης και οι θλάσεις των κοιλιακών οι οποίες απαιτούν συνήθως και μακρόχρονη αποκατάσταση.

 

Ιατρική-Φυσικοθεραπευτική αντιμετώπιση :

Η θεραπευτική αγωγή εξαρτάται από τη σοβαρότητα του τραυματισμού και από τον εμπλεκόμενο μυ.

Σε κάθε περίπτωση, σημαντικό είναι να τεθεί άμεσα σε ανάπαυση και να αποφεύγονται οι δραστηριότητες που προκαλούν πόνο. Εξίσου σημαντική είναι η άμεση εφαρμογή πάγου στην τραυματισμένη περιοχή, η οποία πρέπει να διαρκεί 15-20 λεπτά και να επαναλαμβάνεται κάθε 2-3 ώρες για μερικές μέρες μετά τον τραυματισμό. Η συμπίεση και η ανύψωση του τραυματισμένου μέλους αποτελούν τις τελευταίες 2 ενέργειες του ακρωνυμίου Κ.Α.Π.Α.Ι. (Κρυοθεραπεία, Ανάπαυση, Πιεστική επίδεση, Ανάρροπη θέση, Ιατρική συμβουλή), στο οποίο πρέπει πάντα να προβαίνει κανείς σε περίπτωση αθλητικών τραυματισμών. Η χρήση ενός αντιφλεγμονώδους φαρμάκου, συνδυαζόμενου, ενδεχομένως, με ένα φάρμακο κατά των συσπάσεων, είναι χρήσιμο για την ανακούφιση του πόνου.

Στην περίπτωση κάκωσης πρώτου βαθμού, και εάν το υπερηχογράφημα απεικονίζει θλάση ήπιας μορφής, είναι δυνατή η πρόωρη έναρξη της φυσιοθεραπείας με θεραπεία λέιζερ ή υπέρηχους. Μέσα σε διάστημα 3 ή 4 εβδομάδων είναι, γενικά, δυνατή η επιστροφή στην αθλητική δραστηριότητα. Στην περίπτωση κάκωσης δευτέρου βαθμού συνιστάται μια περίοδος πλήρους ανάπαυσης μερικών ημερών (2-7) που επιτρέπει το σχηματισμό επανορθωτικού ιστού. Ωφέλιμη, και σε αυτή την περίπτωση, είναι η χρήση αντιφλεγμονωδών και φαρμάκων κατά των συσπάσεων, η φυσιοθεραπεία που μπορεί να περιλαμβάνει ιοντοφόρεση, υπέρηχους και θεραπεία λέιζερ (Hilterapia), καθώς και η προσεκτική εκτέλεση διατατικών ασκήσεων που μπορεί κανείς να ξεκινήσει μετά την πρώτη εβδομάδα ανάπαυσης. Οι ασκήσεις, που προφανώς δεν πρέπει να προκαλούν πόνο, είναι ωφέλιμες για τη σωστή κατανομή του επανορθωτικού ιστού και για τη μείωση της έκτασης των ουλών. Ο χρόνος αποκατάστασης υπερβαίνει συνήθως τον ένα μήνα, με δυνατότητα επιστροφής στην αθλητική δραστηριότητα μετά από τουλάχιστον 4-6 εβδομάδες. Στην περίπτωση κάκωσης τρίτου βαθμού, πρέπει κανείς να προβεί στην ακινητοποίηση του τραυματισμένου μέλους και στην εφαρμογή ενός γύψινου νάρθηκα, ενώ, εάν πρόκειται για σοβαρό τραυματισμό, είναι απαραίτητη η χειρουργική συρραφή των ινών του μυ. Μετά την πάροδο της περιόδου ανάπαυσης μπορεί κανείς να προχωρήσει σε μια αγωγή ανάλογη εκείνης που ακολουθείται στην περίπτωση θλάσης δευτέρου βαθμού. Εντούτοις, στην περίπτωση τραυματισμού τρίτου βαθμού, η αποκατάσταση είναι αμφίβολη, καθώς, ακόμα και μετά από την κατάλληλη θεραπεία, υπάρχει αυξημένος κίνδυνος υποτροπής.

 

ΠΡΩΤΟΚΟΛΛΟ ΑΠΟΘΕΡΑΠΕΙΑΣ ΘΛΑΣΕΩΝ

ΦΑΣΗ Ι : Διακοπή αθλητικής δραστηριότητας, παγοθεραπεία, επίδεση, ανάρροπη θέση, αντιφλεγμονώδη φαρμακευτική αγωγή, παθητική κινητοποίηση

 

ΦΑΣΗ ΙΙ: Παγοθεραπεία, παθητικές διατάσεις, αντιφλεγμονώδη, ρεύματα, ισομετρικές ασκήσεις

 

ΦΑΣΗ ΙΙΙ: Παγοθεραπεία, ενεργητικές διατάσεις, αντιφλεγμονώδη, ρεύματα, ισοτονικές και ισοκινητικές ασκήσεις

 

ΦΑΣΗ ΙV: Παγοθεραπεία, διατάσεις, ισοκινητικές ασκήσεις, ασκήσεις ιδιοδεκτικότητας, τρέξιμο, συγκεκριμένες ασκήσεις ποδοσφαίρου

 

ΦΑΣΗ V: Επιστροφή στο άθλημα, ασκήσεις πρόληψης βασισμένες στο πρόγραμμα 11+ της FIFA

 

H επιστροφή σε αθλητικές δραστηριότητες στις θλάσεις πρώτου βαθμού υπολογίζεται περίπου στις 3-7 ημέρες, στις θλάσεις δευτέρου βαθμού στις 3 εβδομάδες, και στις θλάσεις τρίτου βαθμού στις 6-8 εβδομάδες. Για την επιστροφή σε αθλητικές δραστηριότητες θα πρέπει να διενεργούνται ισοκινητικά και λειτουργικά τεστ. Η ισοκινητική δύναμη θα πρέπει να είναι πάνω από το 80%-90% του αντίστοιχου σκέλους. Η ελαστικότητα θα πρέπει να εκτιμάται, με τη σύγχρονη μέθοδο της υπερηχoγραφικής ελαστογραφίας, ως μέθοδος απεικόνισης του μυοσκελετικού, γιατί και αυτή αποτελεί παράγοντα υποτροπής. Αν ο ποδοσφαιριστής δεν μπορεί να πραγματοποιήσει sprint, και τρέξιμο σε σχήμα οκτωειδές (figure of 8), ή βρεθεί ότι έχει μυϊκή ανισορροπία ή δεν έχει επιστρέψει στην φυσιολογική ελαστικότητα ο μυς θα πρέπει να παραμείνει εκτός αθλητικής δραστηριότητας.

 

Υποτροπή

Όταν τραυματιστεί ο μυς ξεκίνα άμεσα μια διαδικασία αυτοίασης. Αρχικά έχουμε την φάση του αιματώματος, την συγκέντρωση φλεγμονωδών στοιχείων και στο τέλος την δημιουργία μιας δεύτερης ποιότητας ουλώδη συνδετικού ιστού.. Αυτός ο ουλώδης ιστός, στερείται της ελαστικότητας και της αντοχής που έχει ο φυσιολογικός μυς. Μπορεί όμως να εκπαιδευτεί και να βελτιωθεί βάσει των δυο “S”, Stretching (διάταση) και Strengthening (ενδυνάμωση). Εάν δεν αποκτηθεί το 100% της ελαστικότητας και της αντοχής και πάνω από το 80%- 90% της μυϊκής δύναμης σε σύγκριση με το υγιές , τότε υπάρχει πιθανότητα υποτροπής. Επιτυχημένη είναι η θεραπεία στην μυϊκή θλάση όχι απλά όταν ο ποδοσφαιριστής επιστρέφει χρονικά το συντομότερο στους αγωνιστικούς χώρους αλλά όταν δεν έχει υποτροπή.

 

Οι τραυματισμοί των οπίσθιων μηριαίων

 

ΑΝΑΤΟΜΙΑ

 

Εικόνα :Επιφανειακή και εν τω βάθει στοιβάδα

Οι οπίσθιοι μυς του μηρού είναι τρείς και κατά άλλους ερευνητές τέσσερις : o δικέφαλος μηριαίος με τη μακρά και τη βραχεία κεφαλή , ο ημιτενοντώδης και ο ημιυμενώδης.Οι μυς αυτοί εκτός από τη βραχεία κεφαλή εκφύονται από το ισχιακό κύρτωμα και συμπορεύονται μέχρι το κάτω τριτημόριο του μηρού , όπου ο δικέφαλος φέρεται προς τα έξω , ενώ ο ημιτενοντώδης και ο ημιυμενώδης προς τα έσω.

Όσον αφορά το δικέφαλο μηριαίο εμφανίζει δύο εκφυτικές κεφαλές τη μακρά , η οποία εκφύεται μαζί με τους υπόλοιπους οπίσθιους μηριαίους μυς από το ισχιακό κύρτωμα και από τη διπλανή μοίρα του ισχιοιερού συνδέσμου και η βραχεία κεφαλή από την τραχεία γραμμή , από την έξω υπερκονδύλια γραμμή και από το έξω μεσομύιο διάφραγμα .Πάνω από το ύψος του ιγνυακού βόθρου οι δύο κεφαλές συνενώνονται σε κοινό καταφυτικό τένοντα , ο οποίος καταφύεται στην κεφαλή της περόνης
Η μακρά κεφαλή νευρώνεται από την κνημιαία μοίρα του ισχιακού νεύρου και η βραχεία από την περονιαία .
Ο μυς(μακρά κεφαλή ) παρουσιάζει ενεργοποιούμενος έκταση και βοηθά στην έξω στροφή της άρθρωσης του ισχίου .Ο δικέφαλος καταφύεται σε σχέση με τους άλλους δύο μυς μακρύτερα από τον άξονα της κίνησης της άρθρωσης του γόνατος και παρουσιάζει έτσι μεγαλύτερο μοχλοβραχίονα δύναμης και εξαιτίας αυτού τον καθιστά ικανό να προστατεύει το κλείδωμα του γόνατος στην πλήρη έκταση .Αποτελεί λοιπόν ένα δυναμικό σταθεροποιητή της άρθρωσης του γονάτου σε συνδυασμό με τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο που παίζει το ρόλο του στατικού σταθεροποιητή της άρθρωσης.
Από την άλλη , η διπλή νεύρωση του μυ μπορεί να οδηγήσει σε κακό συγχρονισμό ή σε αύξηση της ένταση της διέγερσης και από τις δύο κεφαλές , και ίσως αυτό αποτελεί την κύρια αιτία που αυτός ο μυς εμφανίζει την υψηλότερη συχνότητα τραυματισμών σε ποσοστό περιπου 53% .
Ο ημιτενοντώδης εκφύεται από το ισχιακό κύρτωμα και καταφύεται με τένοντα στο έσω χείλος του κνημιαίου κυρτώματος και στην κνημιαία περιτονία συμβάλλοντας στον σχηματισμό του χήνειου ποδός μαζί με τον ισχνό και τον ραπτικό .
Ο ημιυμενώδης εκφύεται από το ισχιακό κύρτωμα και κατφύεται με τρείς δεσμίδες την πρόσθια , την κάθετο και τη λοξή , η οποία συμφύεται με τον αρθρικό θύλακα της άρθρωσης του γόνατος .
Και οι δύο αυτοί μυς νευρώνονται από την κνημιαία μοίρα του ισχιακού νεύρου και ενεργοποιούμενοι προκαλούν έκταση και βοηθούν στην έσω στροφή και στην προσαγωγή της άρθρωσης του ισχίου.

 


ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΚΗ


Εικόνα : Kατά τη διάρκεια της φάσης επαφής του ποδιού στο έδαφος η καμπτική ροπή των οπισθίων μηριαίων TMUS προσπαθεί να αντισταθμίσει την εκτατική ροπή του γόνατος TEXT

Ο ρόλος των οπισθίων μηριαίων στην κίνηση είναι πολυπαραγοντικός .Για παράδειγμα ,κατά τη διάρκεια της τελικής φάσης αίωρησης στο κύκλο του τρεξίματος αυτοί οι μύες καλούνται να παίξουν πολλούς ρόλους σε σύντομο χρονικό διάστημα :

• Έκκεντρη σύσπαση , επιβραδύνοντας την έκταση του γόνατος
• Ισομετρική σύσπαση με ταυτόχρονο έλεγχο της σταθερότητας του γόνατος
• Παίζουν ρόλο στην έκταση της άρθρωσης του ισχίου
• Πραγματοποιούν αντιστάθμιση της κίνησης από την έκταση του γόνατος στην κάμψη


Κατά τη διάρκεια λοιπόν των αθλημάτων που απαιτούνται ξαφνικές επιταχύνσεις, οι μύες αυτοί επιστρατεύονται γρήγορα και παθαίνουν μικροσκοπικές βλάβες σε μοριακό επίπεδο , όταν δε βρεθούν σε κόπωση και οι αθλητές σε κακή τεχνική εξαιτίας της , αυτοί καλούνται να παίξουν και ένα ακόμη ρόλο , το σταθεροποιητικό , με αποτέλεσμα η έκταση της φόρτισής τους να αυξάνεται δραματικά .Η συσσώρευση αυτή των μικρορρήξεων των μυικών ινών τους αυξάνει σημαντικά τις πιθανότητες τραυματισμού τους.

Μηχανική του τραυματισμού

Εικόνα :Κατά τη διάρκεια της φάσης αιώρησης οι οπίσθιοι μηριαίοι ενεργοποιούνται , επιμηκύνονται και απορροφούν ενέργεια από το επιβραδυνόμενο αιωρούμενο μέλος

Η περίοδος της μέγιστης έκκεντρης συστολής κατά τη διάρκεια του κύκλου τρεξίματος, κατά την οποία ο μυς βρίσκεται ταυτόχρονα τόσο σε επιμήκυνση όσο σε σύσπαση , φαίνεται να παρουσιάζει τον υψηλότερο κίνδυνο για τον τραυματισμό αυτών των μυών ..Μια χαμηλή αναλογία στη σχέση δύναμης τετρακεφάλου και οπισθίων μηριαίων ,θα αυξήσει την εκτατική ροπή διαμέσου του γονάτου , και δυνητικά θα διατείνει τους έκκεντρα συσπασμένους οπισθίους μηριαίους πέρα από τα όρια ελαστικότητάς τους .
Οι περισσότερες επιδημιολογικές μελέτες δείχνουν ένα σχετικά υψηλότερο
ποσοστό τραυματισμού για τον δικέφαλου μηριαίο(μακρά κεφαλή ) σε σύγκριση με τους άλλους δύο μυς.
Ο σφιχτός λαγονοψοίτης είναι ο κύριος υπεύθυνος για την πρόσθια κλίση της λεκάνης , και αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να βάζει τους οπισθίους μηριαίους σε μηχανικό μειονέκτημα , εξαιτίας της αυξημένης τάσης του μυ όταν αυτός βρίσκεται στην τελική φάση της αιώρησης.
Επιπρόσθετα οι αδύναμοι κοιλιακοί φέρνουν την λεκάνη σε πρόσθια κλίση , αυξάνουν την τάση τους και ταυτόχρονα τον κίνδυνο τραυματισμού τους λόγω υπέρχρησης .


Παράγοντες κινδύνου

• Μειωμένη ελαστικότητα –η κακή ελαστικότητα αποτελεί σίγουρα ένα παράγοντα κινδύνου για τραυματισμούς των μαλακών ιστών .Πιστεύεται ότι μια σφιχτότερη μυοτενόντια δομή μπορεί να μειώσει την ικανότητα του μυ να επιμηκυνθεί γρήγορα χωίς τραυματισμό .


• Κακή οσφυική στάση και σταθερότητα των μυών του πυρήνα (core)-η υπερβολική λόρδωση της κατώτερης οσφυικής μοίρας έχει προταθεί ότι αποτελεί ένα σημαντικό παράγοντα κινδύνου για τραυματισμό , γιατί φέρνει τους γλουτιαίους και τους οπίσθιους μηριαίους μυς σε μηχανικό μειονέκτημα


• Προχωρημένη ηλικία ( η οποία έχει αποδειχθεί ότι συνδέεται με ανελαστικούς καμπτήρες του ισχίου και με αυξημένο σωματικό βάρος )


• Υπερβολικό μεγάλος διασκελισμός κατά την επιτάχυνση στα σπρίντ


• Μυική κόπωση-εξαιτίας της διαταράσσεται ο κινητικός έλεγχος


• Ανεπαρκές ζέσταμα-μείωση της ικανότητας του μυός να απορροφά τις επαναλαμβανόμενες τάσεις

• Οι προσφύσεις και η ανατομία αυτών των μυών-η διπλή νεύρωση αυτών των μυών μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα την καθυστερημένη συστολή αυτών των μυών,πράγμα το οποίο τον οδηγεί σε μειωμένη παραγωγή δύναμης και σε μεγαλύτερη αστάθεια , όταν αυτοί καλούνται να αντιμετωπίσουν επαναλαμβανόμνες έκεντρες συστολές


• Κακή αναλογία στη σχέση δύναμης τετρακεφάλου και οπισθίων μηριαίων

• Προηγούμενος τραυματισμός –σχετίζεται με κακή αποκατάσταση

• Θέση της μέγιστης ροπής-είναι σημαντική γιατί μπορεί να μειώσει τον αριθμό των σαρκομερίων και την αστάθεια που εμφανίζεται στο μυ κατά τη διάρκεια της έκκεντρης σύσπασης .Επομένως , η προπόνηση για την αύξηση της γωνίας της έκτασης του γόνατος που είναι και το σημείο που παράγεται η μέγιστη ροπή στο δικέφαλο μηριαίο, θα οδηγήσει σε μείωση της έκκεντρης συστολής που πραγματοποιείατι κατά τη διάρκεια της επιβράδυνσης του σκέλους


ΦΥΣΙΚΗ ΕΞΕΤΑΣΗ


Σκοπός της φυσικής εξέτασης είναι να καθοριστεί η θέση και η σοβαρότητα του τραυματισμού .Οι κακώσεις των οπίσθιων μηριαίων κατατάσσονται ανάλογα με το ποσό του πόνου , της αδυναμίας και της απώλειας της κίνησης , με αποτέλεσμα να ταξινομούνται στους εξής βαθμούς

• Βαθμός 1 –ήπιος
• Βαθμός 2-μέτριος
• Βαθμός 3 –σοβαρός

Αυτή η κατηγοριοποίηση αντικατοπτρίζει το είδος της ζημιάς που έχει πραγματοποιηθεί και μπορεί να ξεκινάει από μια απλή διάταση των μυικών ινών (βαθμού 1) και να φθάνει μέχρι και την πλήρη ρήξη (βαθμού 3) , και αυτό μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εκτίμηση της περίοδος ανάρρωσης και για το σχεδιασμό της κατάλληλης αποκατάστασης .


Φάση Ι

Προστασία

Αποφυγή της υπερβολικής διάτασης , καθώς αυτό μπορεί να οδηγήσει σε πυκνό σχηματισμό ουλής στην περιοχή του τραυματισμού που απαγορεύει την επαναδημιουργία του μυ .Ωστόσο η περιορισμένη κίνηση στο όριο του πόνου πρέπει να ενθαρρύνεται γιατί αποτελεί το κριτήριο για τον καθορισμό του εύρους της κίνησης . Αυτό μπορεί να απαιτεί τη χρήση μικρότερων βημάτων κατά τη διάρκεια της βάδισης, ή σε πιο σοβαρές περιπτώσεις, τη χρήση πατερίτσων. Επιπλέον, όταν χρησιμοποιούνται οι πατερίτσες, ο αθλητής θα πρέπει να καθοδηγείται ώστε να αποφευχθεί η δραστήρια συμμετοχή του γόνατος σε κάμψη για μεγάλο χρονικό διάστημα καθώς αυτό μπορεί να θέσει σε υπερβολική φόρτιση τάσης τους προς επούλωση ιστούς .Το κανονικό βάδισμα μπορεί να επαναληφθεί όταν ο πόνος το επιτρέπει.


Πάγος

Στην τραυματισμένη περιοχή θα πρέπει να τοποθετείται πάγος 2-3 φορές την ημέρα για 15-20 λεπτά για να βοηθήσει στη μείωση του πόνου και της φλεγμονής .


Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη

Μπορούν να χρησιμοποιηθούν τις πρώτες μέρες μετά τον τραυματισμό , ωστόσο οι έρευνες αποδεικνύουν ότι δεν υπάρχουν σημαντικά οφέλη και ενδεχομένως αρνητικές επιπτώσεις στην λειτουργία των μυών , και αυτό προκάλεσε διαμάχη σχετικά με τη χρήση τους .Ωστόσο οι περισσότεροι αθλητές μπορούν να ελέγχουν τον πόνο με πάγο και τροποποίηση της δραστηριότητας .


Θεραπευτική άσκηση

Οι ασκήσεις και οι κινήσεις επιλέγονται με στόχο την προώθηση του νευρομυϊκού ελέγχου μέσα σ΄ένα προστατευόμενο εύρος της κίνησης, ελαχιστοποιώντας έτσι τον κίνδυνο βλάβης στην φάση της αναδιαμόρφωσης του μυ . Αυτές οι αρχικές ασκήσεις περιλαμβάνουν ισομετρική ενεργοποίηση του μυικού συστήματος της οσφυοπυελικής ζώνης, ασκήσεις ισορροπίσς σε μονοποδική στήριξη, ενώ θα πρέπει να αποφεύγονται οι μεμονωμένες ασκήσεις των τραυματισμένων μυών. Οι ασκήσεις θα πρέπει πάντα να γίνονται χωρίς πόνο, με την ένταση των ασκήσεων να κυμαίνεται από ελαφριά έως μέτρια.


Κριτήρια προόδου

Η πρόοδος στη φάση ΙΙ μπορεί να αρχίσει όταν θα πληρούνται τα ακόλουθα κριτήρια:

1. φυσιολογική βάδιση χωρίς πόνο
2. με πολύ χαμηλή ταχύτητα τζόκινγκ χωρίς πόνο
3. ισομετρική σύσπαση χωρίς πόνο ενάντια σε υπομέγιστη αντίσταση (50-70%)κατά τη διάρκεια κάμψης του γόνατος (90°) από πρηνή θέση .

Αν πληρούνται αυτά τα κριτήρια τότε το πρόγραμμα προπόνησης μπορεί να προχωρήσει στο δεύτερο στάδιο χωρίς τον κίνδυνο επανατραυματισμού .

Φάση II

Προστασία

Αν και η επιστροφή στο πλήρες εύρος της κίνησης ενθαρρύνεται κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης, εντούτοις η επιμήκυνση στο τέλος της τροχιάς πρέπει να αποφευχθεί , εάν η αδυναμία παραμένει. Στην παρουσία ενός σημαντικού ελλείμματος δύναμης, η μυοτενόντια μονάδα μπορεί να μην είναι σε θέση να προφυλαχθεί από την παθητική επιμήκυνση και ενδεχομένως να περιορίσει την επισκευή των ινών .

Πάγος

Η εφαρμογή του πάγου πρέπει να εκτελείται μετά τις ασκήσεις αποκατάστασης

Μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη

Γενικά δεν πρέπει να χρησιμοποιούνται κατά τη διάρκεια αυτής της φάσης λόγω των ενδεχόμενων αρνητικών παρενεργειών που συνδέονται με την παρατεταμένη χρήση τους .Επιπλέον,η συγκάλυψη του πόνου κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης μπορεί να οδηγήσει σε μια υπερβολικά επιθετική πρόοδος των ασκήσεων, λόγω του ότι ο ασθενής δεν είναι σε θέση να κάνει καλή εκτίμηση της επώδυνης απάντησης .


Θεραπευτική άσκηση

Οι ασκήσεις που εμπλέκονται στο δεύτερο στάδιο πρέπει να προωθούν την σταδιακή αύξηση της επιμήκυνσης του μυός , σε σύγκριση με το περιορισμένο εύρος κίνησης που επιτρεπόταν στη φάση Ι. Η προσέγγιση αυτή βασίζεται σε παρατηρήσεις, ότι η κινητοποίηση των σκελετικών μυών 5-7 ημέρες μετά από τον τραυματισμό μπορεί να ενισχύσει την αναπαραγωγή των ινών με έμφαση σε ασκήσεις νευρομυϊκού ελέγχου, σταθεροποίησης του κορμού,και ασκήσεις που εκτελούνται με μία προοδευτική αύξηση της ταχύτητας και της έντασης αντίστοιχα
.Θα πρέπει να αποφεύγεται η υπερβολική διάταση . Οι υπομεγίστες έκκεντρες ασκήσεις δύναμης θα πρέπει να κινούνται στο μέσο του μήκους του μυός στο πλαίσιο των λειτουργικών προτύπων κίνησης και όχι μέσα από ασκήσεις που απομονώνουν το μυ.. Στο πλαίσιο της προετοιμασίας για την επιστροφή του αθλητή στον αθλητισμό, η αναερόβια προπόνηση και οι σκήσεις δεξιότητας του συγκεκριμένου αθλήματος θα πρέπει να γίνονται με ασφαλή τρόπο ώστε να αποφεύγεται να φθάνει ο μυς στην πλήρη επιμήκυνση . Αυτό αποκλείει κατά κανόνα τον αθλητή να τρέχει με ταχύτητα μεγαλύτερη του 50% της μέγιστης τους. Έτσι λοιπόν οι ανωτέρω ασκήσεις σε συνδυασμό με την μείωση του πόνου και του οιδήματος , αποκαθιστούν το πλήρες εύρος κίνησης των μυών χωρίς την ανάγκη να ενσωματωθούν με εξειδικευμένες διατάσεις


Κριτήρια προόδου

Για να περάσει στη φάση ΙΙΙ πρέπει να τηρούνται τα ακόλουθα κριτήρια :

1. Πλήρης δύναμη χωρίς πόνο κατά τη διάρκεια μίας μέγιστης ισομετρικής αντίστασης στο μυικό τεστ από πρηνή θέση με το γόνατο σε κάμψη 90°
2. Τζόκινγκ προς τα μπρός και προς τα πίσω στο 50% της μέγιστης ταχύτητας χωρίς πόνο


Φάση ΙΙΙ


Προστασία

Το εύρος της κίνησης δεν είναι πλέον περιορισμένο εξαιτίας του ότι έχουμε εξασφαλίσει επαρκή αντοχή . Ωστόσο, σπριντ και εκρηκτικές κινήσεις επιτάχυνσης θα πρέπει να αποφεύγονται μέχρι ο αθλητής να έχει εκπληρώσει τα κριτήρια επιστροφής .

Πάγος
Θα πρέπει να χρησιμοποιείται μετά τις ασκήσεις αποκατάστασης .

 

Θεραπευτική άσκηση

Με δεδομένη την επικείμενη επιστροφή του αθλητή στον αθλητισμό, οι ασκήσεις θα πρέπει πλέον να επικεντρώνονται σε κινήσεις με γρήγορες αλλαγές κατεύθυνσης ,σε ασκήσεις προσαρμοζόμενες στο άθλημα και σε ασκήσεις σταθεροποίησης του κορμού .Σ ΄αυτό το στάδιο πρέπει να εστιάσουμε σε έκκεντρες ασκήσεις στο τέλος του εύρους τροχιάς της κίνησης.

Επιστροφή στα σπορ

Η θέσπιση αντικειμενικών κριτηρίων για τον καθορισμό του κατάλληλου χρόνου για να επιστρέψει ένας αθλητής στον αθλητισμό παραμένει προβληματικός και ένα σημαντικός τομέας για τη μελλοντική έρευνα. Με βάση τις καλύτερες και αξιόπιστες διαθέσιμες αποδείξεις ,προτείνουμε ότι οι αθλητές για να επιστρέψουν πλήρως στις αθλητικές δραστηριότητες ,όταν υπάρχει πλήρες εύρος κίνησης, δύναμη, και λειτουργικές ικανότητες (π.χ., άλματα, τρέξιμο,αλλαγές κατεύθυνσης ) και όλα αυτά να μπορούν να πραγματοποιηθούν χωρίς παράπονα από τον πόνο ή τη δυσκαμψία. Κατά την εκτίμηση αντοχής στη δύναμη, ο αθλητής θα πρέπει να είναι σε θέση να ολοκληρώσει 4 συνεχόμενες χωρίς πόνο επαναλήψεις στη δοκιμασία από πρηνή θέση με κάμψη του γόνατος (90 ° και 15 ) .
Επιπλέον δεν θα πρέπει να υπάρχει διαφορά στη δύναμη των οπισθίων μηριαίων μεγαλύτερη από 5% ανάμεσα στα δύο πόδια .


ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Ο τραυματσμός των οπισθίων μηριαίων θεωρείται ο πιο διαδεδεδομένος σε μια σειρά αθλημάτων . Παρά το γεγονός ότι υπάρχει ένας μεγάλος αριθμός από παράγοντες κινδύνου , ωστόσο η πλειοψηφία τους μπορεί εύκολα να ελαχιστοποιηθεί με την δημιιουργία και την εφαρμογή ενός στρατηγικού προγράμματος προπόνησης που θα βασίζεται στην πρόληψη των τραυματισμών . ( runningnews.gr)

 

 

Υδάτωση και υδατανθράκωση την ημέρα του αγώνα

 

Υδάτωση και υδατανθράκωση την ημέρα του αγώνα

 

shutterstock fwto οακα

 

Πριν τον αγώνα:

Στόχος να είσαι καλά υδατωμένος, με επαρκή επίπεδα ηλεκτρολυτών και ´´φορτισμένος´´ με ενέργεια.

Πώς;

* Κατανάλωσε γεύματα πλούσια σε υδατάνθρακες τουλάχιστον 3 ημέρες πριν τον αγώνα και παράλληλα ξεκουράσου. (Αναλυτικά εδω)

* Επειδή ο αγώνας είναι πρωί, φρόντισε να μην ξυπνήσεις αφυδατωμένος. Πιες αρκετά υγρά το βράδυ ή έχε ένα μπουκαλάκι νερό δίπλα στο κρεβάτι σου ´´έτοιμο για χρήση´´.

* Το πρωί του αγώνα, 3-4 ώρες πριν το ζέσταμα, φρόντισε να καταναλώσεις ένα γεύμα πολύ χαμηλό σε λιπαρά και ίνες, πλούσιο όμως σε υδατάνθρακες.

1-2 φλιτζάνια μακαρόνια ή ρύζι, 2-3 φέτες ψωμί,2-3 ενεργειακές μπάρες, όλα είναι ιδανικά. Απέφυγε τα φρούτα και πιες γάλα μόνο εαν το έχεις συνηθίσει πριν από αγώνες.

* Πιες καφέ ή τσάι αλλά όχι περισσότερο από 2 φλιτζάνια.

* Φρόντισε από 4 ώρες πριν το ζέσταμα να πίνεις αργά τουλάχιστον 350-500 mL νερού.
Έλεγχε το χρώμα των ούρων σου! Εάν 2 ώρες πριν το ζέσταμα δεν παραχθούν ούρα ή τα ούρα είναι σκούρα τότε πιες επιπλέον 250-500 mL.

Η πόση πρέπει να ειναι αργή και σταδιακή διότι εαν καταναλωθεί απότομα μεγάλος όγκος υγρών, ο οργανισμός αντιδρώντας στην απότομή αύξηση υγρών θα αυξήσει το όγκο ούρων χωρίς να αυξηθεί η ποσότητα σωματικού νερού.

* Επίσης, συστήνεται μικρή κατανάλωση αλατιού (κάτι αλμυρού ή λίγο αλάτι) αφενός για την διέγερση της δίψας (οπότε μεγαλύτερη πόση) αφετέρου για την κατακράτηση νερού.

 

Αμέσως πριν τον αγώνα:
Στόχος η καθυστέρηση της κόπωσης με έναρξη του αγώνα με υψηλά επίπεδα γλυκόζης.

Πώς;
Εαν το έχεις δοκιμάσει, μετά το ζέσταμα και 5-10 λεπτά πριν την εκκίνηση κατανάλωσε 1 τζελάκι ή ½ ποτό ή ½ ενεργειακή μπάρα. Φρόντισε να πιεις 2-3 γουλιές νερό χωρίς όμως να σε χρεώσουν εξαιτίας ανάγκης για ούρηση.

 

Κατά τον αγώνα:images
Στόχος είναι η καθυστέρηση της κόποσης, η πρόληψη σοβαρής αφυδάτωσης και μεταβολών στο ισοζύγιο ηλεκτρολυτών και η τροφοδότηση του οργανισμού με ενέργεια.

Πώς;

* Κατανάλωνε 0,4-0,8L/ώρα νερό, δηλαδή 150-250ml ανά 15-20 λεπτά, και 30-60g/ώρα υδατάθρακες(με την μικρότερη σύσταση να απευθύνεται στους λιγότερο γρήγορους, μικρόσωμους δρομείς, που το περιβάλλον είναι δροσερό και την υψηλότερη σύσταση σε ταχύτερους, βαρύτερους δρομείς, που το περιβάλλον είναι θερμό).

* Στον Μαραθώνιο νερό δίνεται κάθε 2,5 χιλιόμετρα και αθλητικό ποτό κάθε 5 χιλιόμετρα. Πιες σε κάθε σταθμό από την αρχή τουλάχιστον 2 γουλιές νερού και ποτού.

* Εαν έχεις την δυνατότητα δικού σου ποτού να ξέρεις πως συστήνεται για τους υδατάνθρακες περίπου 5–10g/mL ποτού και για το νάτριο 0,5-0,7g/L ποτού (~20–30 meq/L) .

* Εαν το έχεις δοκιμάσει και σκοπεύεις να έχεις gelακια, φάε 1-3 σε σταθμούς νερού (πχ στο 15, 25, 35).

 

Μετά τον αγώνα:
Στόχος είναι η αναπλήρωση κάθε ελλείμματος υγρών, ηλεκτρολυτών και ενέργειας και σαφώς η ανάνηψη.

Πώς;

* Πιες 1,5 L για κάθε λίτρο ιδρώτα που αποβάλλεται. Ο επιπλέον όγκος(+0,5L) χρειάζεται για να καλυφθεί η αυξημένη ποσότητα ούρων που θα παραχθεί εξαιτίας της γρήγορης πόσης μεγάλου όγκου

* Κατανάλωσε νάτριο (αθλητικά ποτά, αλάτι φαγητού) που θα βοηθήσει σαφώς στην αναπλήρωση των απωλειών μέσω του ιδρώτα αλλά και στην διατήρηση των προσλαμβανόμενων υγρών (μείωση κίνδυνου υπερβολικής διούρησης) αλλά και στην διέγερση της δίψας (αύξηση πρόσληψης υγρών και κατακράτηση αυτών).

* Όταν ο αγώνας-στόχος τόσων μηνών έχει τελειώσει, σαφώς είναι επιτέλους η ώρα να ευχαριστηθείς το φαγητό με μεγαλύτερη ελευθερία! Πρόσεξε όμως μην αμελήσεις ούτε τους υδατάνθρακες ούτε την πρωτεϊνη. Τουλάχιστον 2 ώρες μετά τον τερματισμό φρόντισε να έχεις καταναλώσει τόσο πρωτεϊνες όσο υδατάνθρακες όπως 1-2 μπάρες πρωτεϊνης, κάποιο αθλητικό ποτό, 2-3 φρούτα.

* Τα φρούτα είναι μια πολύ καλή επιλογή για μετά τον αγώνα καθώς είναι πλούσια σε νερό αλλά και αντιοξειδωτικές βιταμίνες που θα βοηθήσουν στην επιτάχυνση της ανάνηψης.

 

Σύνοψη

1. Την Κυριακή ξύπνησε σχετικά υδατωμένος και από τις 5-6 το πρωί πίνε υγρά και φάε ένα καλό ´´υδατανθρακούχο´´ πρωινο.
2. Έλεγχε το χρώμα των ούρων σου και αν κρίνεις πως είναι σκούρα πιες περισσότερο νερό.
3. Στην διαδρομή παίρνε από την αρχή νερό,ποτό και τζελάκι εαν έχεις .
4. Μετά τον αγώνα αναπλήρωσε το 150% των απωλειών σου σε νερό και κατανάλωσε μέσα στο πρώτο 2ωρο ένα γεύμα πλούσιο σε πρωτεϊνη και υδατάνθρακες.

 

Πόνος στο Πέλμα- Πελματιαία Απονευρωσίτιδα

Περίπου ένας στους δέκα ανθρώπους θα υποφέρουν μια φορά στη ζωή τους από πόνο στο πέλμα.πελμα


Αν και η κατάσταση είναι τόσο συχνή, η αιτία που δημιουργεί τον πόνο δεν μπορεί πάντα να καθοριστεί. Η συχνότερη πάθηση που ευθύνεται για τον πόνο στο πέλμα, και ιδιαίτερα στην περιοχή κοντά στην πτέρνα, είναι η λεγόμενη πελματιαία απονευρωσίτιδα, μια πάθηση που από πολλούς (ακόμα και γιατρούς) αποκαλείται μάλλον λανθασμένα «άκανθα πτέρνας». Στο κείμενο που ακολουθεί θα προσπαθήσουμε να ξεκαθαρίσουμε  με απλά λόγια τι είναι η πελματιαία απονεύρωση, τι είναι η άκανθα της πτέρνας, πώς εμφανίζεται η απονευρωσίτιδα και πώς αυτή θεραπεύεται.

 

Τι είναι η πελματιαία απονεύρωση;

Στο πέλμα του καθενός, ανάμεσα στην πτέρνα και τη βάση των δακτύλων απλώνεται μια πυκνή δέσμη από ίνες συνδετικού ιστού που δημιουργούν μια φυσική σόλα κάτω από το δέρμα. Αυτή είναι η πελματιαία απονεύρωση. Αν τεντώσουμε τα δάκτυλά μας θα την αισθανθούμε σαν χορδή κάτω από το δέρμα του πέλματος. Αν και έχει αρκετή ελαστικότητα, είναι ιδιαίτερα ισχυρή και σε κάποια σημεία το πάχος της φτάνει το μισό εκατοστό. Όπως η χορδή ενός τόξου, συνδέει το πίσω με το μπροστινό μέρος του ποδιού παίζοντας σημαντικό ρόλο σε όλες του τις λειτουργίες, συμπεριλαμβανομένης της όρθιας στάσης, της βάδισης και του τρεξίματος.

Η πελματιαία απονεύρωση δεν έχει φτιαχτεί για να υποδέχεται άμεσα το βάρος του σώματος.  Αν κατά λάθος πατήσουμε κάποιο αντικείμενο με το μέσο της πατούσας πονάμε άμεσα, ενώ εξίσου δυσάρεστο είναι να περπατήσει κανείς ξυπόλητος για αρκετή ώρα σε βότσαλα. Πολύ περισσότερο στον σύγχρονο άνθρωπο, που έχει συνηθίσει να κυκλοφορεί σχεδόν αποκλειστικά με παπούτσια, το πέλμα είναι μαλακό και κρύβει από κάτω μια πολύ χρήσιμη αλλά και ευάλωτη πελματιαία απονεύρωση.

 

Τι προκαλεί την πελματιαία απονευρωσίτιδα;

Οι συχνότερες αιτίες έχουν να κάνουν με παρατεταμένη ή αυξημένη φόρτιση της πελματιαίας απονεύρωσης. Καθημερινές και απλές καταστάσεις όπως παρατεταμένη ορθοστασία και κούραση, βάδισμα για ώρα σε ανώμαλο έδαφος, ένα καινούριο ζευγάρι υποδήματα με ακατάλληλη για τα πόδια μας σόλα, μια πορεία χιλιομέτρων (όπως χαρακτηριστικά συμβαίνει σε νεοσύλλεκτους στρατιώτες)  ή ακόμα και η αύξηση του βάρους μπορούν να ερεθίσουν την πελματιαία απονεύρωση προκαλώντας επίμονο πόνο. Δεν είναι ωστόσο λίγοι οι ασθενείς που δεν αναφέρουν τίποτα από τα παραπάνω και στους οποίους δεν μπορούμε να απομονώσουμε κάποια συγκεκριμένη αιτία έναρξης της πελματιαίας απονευρωσίτιδας. Στις περισσότερες πάντως περιπτώσεις, αυτό που φαίνεται πως συμβαίνει με τον ένα ή τον άλλο τρόπο είναι μικροτραυματισμοί στην πελματιαία απονεύρωση που δημιουργούν μια φλεγμονώδη αντίδραση στην περιοχή.

 

Πώς εμφανίζεται η πελματιαία απονευρωσίτιδα;

Όπως κάθε πάθηση, έτσι και η πελματιαία απονευρωσίτιδα έχει ορισμένα χαρακτηριστικά. Προσοχή όμως! Η παρακάτω λίστα δεν είναι ένας οδηγός «αυτοδιάγνωσης», αφού τέτοια σημεία μπορεί να εμφανιστούν και σε άλλες παθήσεις. Υπεύθυνος για την διάγνωση είναι ο ειδικός γιατρός ο οποίος και θα αποκλείσει άλλες σπανιότερες αλλά ορισμένες φορές σοβαρές αιτίες πόνου στο πέλμα. Στην κλασική λοιπόν μορφή της πελματιαίας απονευρωσίτιδας:

-          ο πόνος εντοπίζεται βαθιά, αμέσως μπροστά από την πτέρνα και συχνότερα προς την μέσα πλευρά του πέλματος

-          ο πόνος είναι χειρότερος το πρωί και προς το τέλος μιας κουραστικής μέρας

-          τα πρώτα βήματα είναι ιδιαίτερα επώδυνα, ενώ ο πόνος υποχωρεί σχετικά με τη βάδιση, όταν το πόδι «ζεσταίνεται»

-          τα ενοχλήματα είναι πιο έντονα όταν κανείς βαδίζει με γυμνά πέλματα σε σχέση με τη βάδιση με υποδήματα

-          ο πόνος μπορεί να εμφανίζεται και στα δύο πέλματα, κατά κανόνα όμως το ένα πόδι πονάει περισσότερο

Το πέλμα μου πονάει. Έχω πελματιαία απονευρωσίτιδα;

Η απάντηση δυστυχώς δεν είναι τόσο απλή. Υπάρχουν πολλές και σοβαρές παθήσεις που μπορεί να προκαλούν πόνο στο πέλμα. Σε αυτές δεν περιλαμβάνονται μόνο παθήσεις της πτέρνας ή γενικότερα του ποδιού, αλλά και παθήσεις της σπονδυλικής στήλης, αυτοάνοσα νοσήματα, ακόμα και όγκοι. Γι αυτό, αν και το πιο συνηθισμένο αίτιο πόνου στο πέλμα είναι η πελματιαία απονευρωσίτιδα,  είναι σημαντικό να επισκέπτεται ο ασθενής τον γιατρό σε περίπτωση που ο πόνος επιμένει για πάνω από μερικές ημέρες.

Η διάγνωση θα στηριχθεί κυρίως στο ιστορικό και την κλινική εξέταση. Οι απλές ακτινογραφίες βοηθούν μεταξύ άλλων και στον αποκλεισμό άλλων αιτίων πόνου στο πέλμα, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις χρειάζονται πιο εξειδικευμένες εξετάσεις όπως η μαγνητική τομογραφία. Σπανιότερα ο ασθενής υποβάλλεται σε αιματολογικές και άλλες εξετάσεις.

Τι είναι η άκανθα πτέρνας;

Η άκανθα πτέρνας είναι μια μορφή οστεόφυτου στο μπροστινό τμήμα του οστού της πτέρνας, εκεί όπου προσφύεται η πελματιαία απονεύρωση. Αυτό έχει δημιουργήσει και μια μεγάλη σχετική σύγχυση τόσο σε ασθενείς όσο και σε γιατρούς, καθώς πολλοί ταυτίζουν την πελματιαία απονευρωσίτιδα με την άκανθα και το αντίθετο. Καθώς ο πόνος του πέλματος πολύ συχνά εντοπίζεται εκεί που στην ακτινογραφία φαίνεται η άκανθα, είναι λογικό να υποθέσει κανείς πως το ένα προκαλεί το άλλο. Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Σήμερα γνωρίζουμε τα εξής:

-          άκανθα πτέρνας εμφανίζεται στο 13-27% των ανθρώπων (κατά μέσο όρο ένας στους πέντε έχουν άκανθα), χωρίς αυτοί να υποφέρουν πάντα από πόνο στην πτέρνα

-          σε αρκετές περιπτώσεις η άκανθα είναι αμφοτερόπλευρη, ενώ πονά μόνο το ένα πόδι

-          σε άτομα με πόνο στην πτέρνα, η άκανθα πτέρνας είναι όντως συχνότερη (εμφανίζεται περίπου στους μισούς)

-          η θεραπεία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας δεν φαίνεται να έχει σχέση με την εμφάνιση ή της εξαφάνιση της άκανθας της πτέρνας

Αυτοί είναι μερικοί από τους λόγους που ο όρος «άκανθα πτέρνας» θεωρείται πλέον αδόκιμος σαν διάγνωση και σταδιακά εγκαταλείπεται, αφού δεν έχει φανεί πως είναι η αιτία που πονάει ένα πέλμα

 

Πώς θεραπεύεται η πελματιαία απονευρωσίτιδα;

Η πελματιαία απονευρωσίτιδα συχνά υποχωρεί και χωρίς θεραπεία, καθώς ανήκει στις λεγόμενες αυτοπεριοριζόμενες παθήσεις. Όπως δηλαδή και άλλες περιοχές του σώματος, η πελματιαία απονεύρωση έχει την ικανότητα να αυτοθεραπεύεται, μετά όμως από αρκετό χρονικό διάστημα, στο οποίο ο ασθενής πονάει σημαντικά. Ο κύκλος αυτός μπορεί να κρατήσει μήνες και συχνά η νόσος υποτροπιάζει, δηλαδή ξαναπροσβάλει τον ασθενή. Για αυτό κατά κανόνα η πελματιαία απονευρωσίτιδα απαιτεί αντιμετώπιση με σειρά θεραπευτικών παρεμβάσεων.

Η θεραπεία με την ισχυρότερη επιστημονική τεκμηρίωση είναι οι διατάσεις της πελματιαίας απονεύρωσης με ειδικό πρόγραμμα που ακολουθεί ο ασθενής υπό την καθοδήγηση ειδικού. Οι διατάσεις πρέπει να εφαρμόζονται για διάστημα εβδομάδων και πραγματικά έχει φανεί πως προσφέρουν σημαντική ανακούφιση στην πλειοψηφία των ασθενών. Είναι επίσης ιδιαίτερα χρήσιμες στο να περιορίσουν τις υποτροπές της πάθησης όταν εφαρμόζονται έγκαιρα σε περίπτωση επανεμφάνισης των ενοχλημάτων. Στην ίδια λογική έχουν δοκιμαστεί και νάρθηκες που κρατούν την πελματιαία απονεύρωση τεντωμένη κατά τη διάρκεια της νύχτας. Τα αποτελέσματα αυτών των νυχτερινών ναρθήκων ήταν ενθαρρυντικά, αλλά όχι ανώτερα του προγράμματος διατάσεων.

Σημαντική βοήθεια στο θέμα του πόνου δίνει και η παγοθεραπεία όπως και τα αναλγητικά (παυσίπονα) από το στόμα, ενώ δεν έχει φανεί πως τα αντιφλεγμονώδη φάρμακα προσθέτουν σημαντικά στην θεραπεία. Βοηθητικό ρόλο παίζουν επίσης και τα ορθωτικά πέλματα που απορροφούν τους κραδασμούς στην βάση της πτέρνας, όπως οι πάτοι σιλικόνης που χρησιμοποιούνται ευρύτατα.

Σε ορισμένες περιπτώσεις με πολύ έντονο πόνο εφαρμόζεται και η τοπική ένεση με έγχυση στεροειδούς, αντιμετώπιση που ωστόσο δεν είναι χωρίς κινδύνους και έχει υποστεί αρκετή κριτική τόσο για την αποτελεσματικότητά της όσο και τις ανεπιθύμητες ενέργειες που μπορεί να έχει, ιδιαίτερα όταν γίνεται επαναλαμβανόμενα. Έχουν δοκιμαστεί για τον ίδιο λόγο τοπικές εγχύσεις κάθε λογής άλλων ουσιών, όπως ένζυμα, αυξητικοί παράγοντες, συμπυκνωμένο ή και απλό αίμα του ασθενούς, παράγοντες αιμοπεταλίων, ακόμα και ενέσεις χωρίς έγχυση, σαν ξηρός τοπικός βελονισμός. Οι εγχύσεις γίνονται με ή χωρίς τη βοήθεια απεικονιστικού ελέγχου, συνήθως υπερηχογράφου μαλακών μορίων, για τον καλύτερο εντοπισμό της πάσχουσας περιοχής. Παρά τα όσα κατά καιρούς λέγονται από τους υποστηρικτές της κάθε μεθόδου, καμία από αυτές δεν έχει ακόμα ισχυρές ενδείξεις με βάση την αυστηρή επιστημονική τεκμηρίωση για προβλέψιμη υψηλή αποτελεσματικότητα. Αν και είναι πιθανό στο μέλλον κάποια από αυτές τις μεθόδους τελικά να αποδειχτεί ανώτερη από τις άλλες, προς το παρόν δεν υπάρχουν επαρκή στοιχεία για την επιτυχή εφαρμογή τους.

Μια ακόμα υποσχόμενη εναλλακτική θεραπευτική παρέμβαση για ανθεκτικές περιπτώσεις είναι τα ωστικά κύματα, ανάλογα με αυτά που  χρησιμοποιούνται στην εξωσωματική λιθοτριψία, που στη διεθνή βιβλιογραφία αναφέρονται ως Extracorpeal Shock Wave Therapy. Απαιτεί ειδικό εξοπλισμό και εφαρμόζεται από εξειδικευμένους φυσιοθεραπευτές σε μία ή διαδοχικές συνεδρίες, ανάλογα με το εκάστοτε πρωτόκολλο. Μέσω μιας κεφαλής που ακουμπά στο δέρμα πάνω από την πάσχουσα περιοχή διοχετεύονται κύματα υψηλής ενέργειας, που σε ικανοποιητικό ποσοστό φαίνεται να επιταχύνει την αποκατάσταση της πελματιαίας απονεύρωσης.

Τέλος, σε περιπτώσεις που όλα τα παραπάνω αν και εφαρμόστηκαν σωστά για μεγάλο χρονικό διάστημα δεν έχουν πετύχει να ανακουφίσουν τον ασθενή εφαρμόζεται και η χειρουργική θεραπεία. Η εγχείρηση συνίσταται στην απελευθέρωση της πελματιαίας απονεύρωσης, κόβοντας ουσιαστικά ένα τμήμα της στην περιοχή που ενώνεται με το οστό της πτέρνας. Αυτή είναι και η τελική λύση σε ανθεκτικές περιπτώσεις, καθώς αναγκαστικά θυσιάζουμε ως ένα βαθμό μια δομή που φυσιολογικά μας είναι πολύ χρήσιμη. Η επιτυχία της μεθόδου είναι ικανοποιητική μόνο σε περιπτώσεις που όλες οι άλλες μέθοδοι έχουν αποτύχει. Η επέμβαση γίνεται με μικρή τομή στην έσω επιφάνεια του ποδιού.

Από όλα αυτά γίνεται εύκολα κατανοητό πως δεν έχει ακόμα βρεθεί η απλή-εύκολη-γρήγορη-αποτελεσματική θεραπεία της πελματιαίας απονευρωσίτιδας. Έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε για το τι ακριβώς προκαλεί και πώς εξελίσσεται μια πελματιαία απονευρωσίτιδα. Σύμφωνα πάντως με αυτά που μέχρι στιγμής γνωρίζουμε, η πιο αποτελεσματική αρχική αντιμετώπιση είναι οι διατάσεις της πελματιαίας απονεύρωσης σε συνδυασμό με παγοθεραπεία, αναλγητικά και κάποιο απλό ορθωτικό. Το παρήγορο είναι πως, στη μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων ο πόνος τελικά θα υποχωρήσει.

 

 

 

 

 

 

 

 

Ατομική εκγύμναση

Τι κάνει όμως ο personal trainer;

 

Είναι απαραίτητος ή πολυτέλεια; Personal-trainer-silver-spring-MD

Η αλήθεια είναι ότι είναι δύσκολο να αποδώσετε στο 100% των δυνατοτήτων σας στην προπόνηση, εάν δεν έχετε μια κάποιας μορφής "επιτήρηση" από εξειδικευμένο personal trainer. Σας έχει τύχει να αναρωτηθείτε εάν αξιοποιείτε σωστά τον χρόνο στο γυμναστήριο; Ο personal trainer θα ασχοληθεί να βρει την καλύτερη πληροφόρηση γι ‘αυτό το οποίο σας ενδιαφέρει, ενώ εσείς απολαμβάνετε ξέγνοιαστα την προπόνησή σας και τις βελτιώσεις. Θα σας εκπαιδεύσει στις ασκήσεις αλλά και στον τρόπο προσέγγισης του εκάστοτε στόχου. Θα σας δώσει κίνητρο να κάνετε την γυμναστική τρόπο ζωής. Θα σας βοηθήσει να αποκτήσετε ό,τι χρειάζεστε για να προπονηθείτε σωστά, αποφεύγοντας επικίνδυνες καταπονήσεις του σώματος.

 

Τι είναι όμως το personal training (προσωπική προπόνηση);

Είναι η διαδικασία βελτίωσης της υγείας και της φυσικής κατάστασης ενός ατόμου με ασφαλή, ευχάριστη και αποτελεσματική προπόνηση υπό την καθοδήγηση ενός επιστημονικά καταρτισμένου γυμναστή. Πρόκειται για έναν ολοκληρωμένο και αυστηρά εξειδικευμένο τρόπο άσκησης, που σας βοηθά να πραγματοποιήσετε τους προσωπικούς σας στόχους μέσα από την άσκηση, τη διατροφή, την ενθάρρυνση, τις σωστές γνώσεις και τις ανθρώπινες σχέσεις. Έτσι η άσκησή σας επιφέρει τα μέγιστα αποτελέσματα σε ελάχιστο χρόνο.

photo oaka - kardto   37

Η προπόνηση με την καθοδήγηση ενός personal trainer έχει πολλά πλεονεκτήματα:

  • Ο personal trainer είναι ένας επαγγελματίας που βρίσκεται πάντα δίπλα σας
  • Ο personal trainer έχει αποκλειστικό στόχο την σωστή σας άσκηση, ανεξάρτητα από την ηλικία σας
  • ή την φυσική σας κατάσταση.
  • Ο personal trainer διαθέτει την εξειδικευμένη εκπαίδευση που απαιτείται για να σας βοηθά να γυμναστείτε σωστά, χρησιμοποιώντας αποτελεσματικά τον εξειδικευμένο εξοπλισμό
  • Η εξατομικευμένη προσοχή του personal trainer στην προπόνησή σας αποτελεί ασπίδα που σας προστατεύει από λανθασμένες κινήσεις και τραυματισμούς, ιδίως σε περίπτωση που συντρέχουν συγκεκριμένοι ιατρικοί λόγοι.
  • Η συνεχής παρακίνηση και ενθάρρυνση θα σας προσφέρει ψυχολογικά κίνητρα που θα απογειώσουν την προπόνησή σας
  • Με τον personal trainer επιτυγχάνετε μέγιστα αποτελέσματα σε ελάχιστο χρόνο